|
Fortress Iceland 27.11.2003 Það er fljótlegt að skrifa upp lista yfir hælisleitendur sem hafa leitað til Íslands og fengið jáyrði við sinni beiðni: Francis Bukasa frá landinu sem nú heitir Lýðræðislega lýðveldið Kongó. Hinum hefur verið synjað af því að Útlendingastofnun ríkisins telur þá ekki uppfylla ákvæði alþjóðlegra samninga um flóttamenn og hælisleitendur.Talsmenn þeirrar stofnunar vilja ekki kannast við neins konar tregðu til að veita fólki, sem orðið hefur að flýja heimalönd sín, hæli í einu af fimm ríkustu löndum heims. Þeir kannast ekki við neitt sem kalla mætti harða stefnumörkun Íslands á þessu sviði. Tölurnar á síðustu árum tala hins vegar sínu máli: 315 nei og 1 já. Það er efalaust satt að Útlendingastofnunin hefur rétt samkvæmt alþjóðlegum samningum til að senda hvern þann til baka sem ekki kemur hingað beint frá sínu heimalandi. Og eins og forstöðumaðurinn er óþreytandi við að upplýsa fyrir landsmönnum þá mun Ísland vera eyja og lítið um beinar flugferðir eða siglingar hingað frá þeim heimshlutum sem flestir flýja nú um stundir. En heimild er eitt og skylda annað – það er ekki eins og íslensk stjórnvöld hafi skuldbundið sig til að neita öllum umsóknum sem mögulegt er að neita með lagatúlkunum. Ef það er ekki stefna ríkisstjórnarinnar þá er það stefna sem viðkomandi embættismenn hafa markað í sínu litla kóngsríki. Og það ætti ekki að þurfa að spyrja um siðferði þessa háttalags. Höfuðið bítur Útlendingastofnunin af skömminni þegar hún ber það fyrir sig að heimalönd hælisleitenda séu hreint ekki svo slæm og þar að auki á hraðri leið til hins betra. Rökstuðningurinn er á köflum þannig að hann gæfi refsistig í ræðukeppni grunnskólanna. Þannig taldi Útlendingastofnun ólíklegt að Rómar (sem margir kalla sígauna) ættu tiltakanlega erfitt uppdráttar í Rúmeníu þar sem hún væri bæði á leiðinni inn í ESB og NATO þegar fram liðu stundir. Nú hefur Afghanistan reyndar ekki sótt um aðild að NATO svo ekki var hægt að vísa til þess þegar Ramin Sana var synjað um hæli á Íslandi. En þar með voru menn langt í frá uppiskroppa með aularökin og bentu sigri hrósandi á að Talibana-stjórnin væri fallin. Til að nýfætt barn Ramin og Jönu Sana fái vegabréf þurfa þau að tilkynna barnsburðinn til annaðhvort Afghanistan eða Úsbekistan. Varla þarf að fjölyrða um ástandið í fyrrnefnda landinu þótt Útlendingastofnun virðist ókunnugt um þá skálmöld sem þar ríkir. Í Úsbekistan er meðferðin á stjórnarandstæðingum með því viðbjóðslegasta sem gerist í samtímanum og sérlega vinsælt að dýfa þeim í sjóðandi vatn til að leiða þá á heillavænlegri braut í pólitíkinni. Æðstudómarar Útlendingastofnunar ættu að velta því fyrir sér hvort líklegt sé að fólk verði álitið sérstakir stuðningsmenn stjórnvalda í Úsbekistan eftir að hafa flúið landið og sótt um hæli. Við hin getum velt því fyrir okkur hvort mönnum, sem bera á borð annan eins þvætting um Afghanistan, sé hreinlega sjálfrátt.
sh
|
