|
Katrín og kúrekastígvélin 10.1.2004 Hversu brennandi áhuga hafa landsmenn á að vita hvernig kaffi stjórnmálamenn kjósa helst; hvort þeir borði skoska rjúpu eða hvort þeim þyki ekki óskaplega vænt um konuna sína eða karlinn sinn? Talsvert mikinn ef marka má Gunnar Smára Egilsson, sem ítrekað skrifar pistla um það að fjölmiðlar séu óvirkt afl – spegill samfélagsins sem ekki hafi mótandi áhrif á umhverfi sitt heldur miðli bara því sem er á seyði og því sem fólkið vill heyra og sjá.Fréttablaðið, DV og raunar flestir fjölmiðlar landsins, fjöldaframleiða efni af þessu tagi. Ástæðan er svo sem augljós. Einhvern veginn þurfa fámennar ritstjórnirnar að fylla upp í kvótann og búa til efni sem þekur allt lausa plássið milli auglýsinganna. Og þegar kemur að slíkri færibandavinnu, hvað er þá þægilegra en að taka upp tólið og bjalla í þingmann, borgarfulltrúa eða forystumann einhverra félagasamtaka? Blaðamennirnir hafa símanúmer þessa fólks við hendina og myndir af því eru til í myndasöfnunum þannig að ekki þarf að senda ljósmyndara út um hvippinn og hvappinn. Aðalkosturinn við þessa viðmælendur er hins vegar að þeir þora ekki að segja nei. Hvers vegna? Jú, nánast eina leiðin til að komast að í fjölmiðlum er sú að þekkja þá sem þar starfa og eiga við þá vinsamleg samskipti. Til að troða sér í viðtal um hugðarefni sitt, er ekki nóg að hafa áhugaverða sögu að segja. Miklu happadrýgra er að hringja í gömul bekkjarsystkin, drykkjufélaga eða nágranna sem vinna á blöðum eða ljósvakamiðlum. Allt snýst þetta um að eiga hönk upp í bakið á einhverjum. Stjórnmálamenn reyna í sífellu að þröngva sér í fjölmiðla til að vekja athygli á málefnum sínum. Þeir vilja kynna frumvörp, ályktanir eða fyrirspurnir sínar og komast í deilur við pólitíska andstæðinga. Á hinn bóginn eru símar fréttastofanna ekki rauðglóandi vegna þingmanna og bæjarfulltrúa sem vilja miðla því til þjóðarinnar hversu gaman þeim þyki að grilla í garðinum; hvaða plata sé á fóninum og hvort þeir ætli ekki örugglega á Hringadróttinssögu. Frumkvæðið að þeim fréttum kemur fyrst og fremst frá blaðamönnunum. Við þessu er lítið að segja. Ef fjölmiðlarnir eru raunverulega þessir hlutlausu speglar samfélagsins sem Gunnar Smári vill vera láta, þá segir pistlafarganið um fataskápa og kryddhillur þingmanna okkur ekki annað en að þjóðin hafi sérstakan áhuga á þessum viðfangsefnum. Einungis illhugar myndu telja þetta einhæfa viðmælendaval dæmi um leti og hugmyndaleysi fjölmiðlamannanna sjálfra. En að pönkast á þeim sem dregnir hafa verið í þessi viðtöl er gjörsamlega út í hött. Þannig var með hreinum ólíkindum að lesa meinlegan pistil í DV um daginn, þar sem þingkonan Katrín Júlíusdóttir var skömmuð fyrir að vera sífellt í viðtölum um annað en pólitík – s.s. matargerð, klæðaburð og barnauppeldi. Hvaða skoðun sem menn kunna að hafa á fréttagildi þess hvað Katrín malli um helgar, hvernig skæði hún kjósi eða hvernig sonurinn þrífist – þá hlýtur “sökin” að liggja hjá þeim blaðamönnum sem viðtölin tóku. Eða eigum við að trúa því að Katrín Júlíusdóttir hringi í sífellu í blaðamenn og þvingi þá til að fara með sér í búðaráp? Væri þá ekki næsta skref að Samúel Örn Erlingsson kallaði Eið Smára Guðjohnsen í viðtal og hellti sér yfir hann fyrir að kvennaboltinn komist ekki nægilega mikið að í sjónvarpinu? Hvaða vitleysa er þetta eiginlega? Óskandi væri að nafnlausi pistlahöfundurinn í DV sem kallar svo ákaft eftir umfjöllun um pólitík frekar en skófatnað taki málið upp á næsta ritstjórnarfundi, frekar en að jagast í þeim sem fallast á að mæta í viðtölin. Þegar öllu er á botninn hvolft getur það ekki verið hlutverk viðmælendanna að ritstýra ritstjórunum. Eða hvað?
sp
|
