|
Ástir eldra fólks — og yngra 16.2.2004 Aldursmunur á pörum er sívinsælt umræðuefni þegar kemur að slúðri í saumaklúbbum og ekki nema eðlilegt; alltaf gaman að slúðra um þá sem bregða út af vananum í einhverjum efnum. Aldursmunur para er líka umfjöllunarefnið í nýjustu mynd leikstjórans Nancy Meyers, Something’s gotta give. Þar segir frá gömlum kvennabósa, Harry Sanborn, sem flakkar á milli kvenna sem allar eru undir þrítugu.Hann fer með nýjustu kærustunni (Amanda Peet) til að eyða helgi í húsi móður hennar, Ericu (Diane Keaton). Helgin verður þó öðruvísi en ætlað er þar sem í ljós kemur að Erica og systir hennar, Zoe, (Frances McDormand) eru báðar í húsinu. Þau fjögur ákveða að gera gott úr öllu og eyða helginni saman en ekki fer betur en svo að Harry fær hjartaáfall þegar hann ætlar að hefja ástarleiki með dótturinni. Hann lendir hjá lækninum Julian (Keanu Reeves) sem þegar í stað hrífst mjög af Ericu enda er hún þekkt leikskáld. Harry má ekki ferðast og neyðist því til að gista hjá Ericu sem er síður en svo hrifin af því að þurfa að skjóta yfir hann skjólshúsi en lætur sig hafa það enda ákveðin í að taka öllu sem að höndum ber á jákvæðan hátt. En þá flækjast málin þar sem Harry verður líka skotinn í Ericu svo um munar. Þessi kvikmynd tekur á mjög skemmtilegu umfjöllunarefni og spyr áleitinna spurninga um aldursmun þó að sumar goðsagnir lifi góðu lífi. Það á til að mynda við um þá goðsögn að einhleypt fólk sé undantekningalítið óhamingjusamt, hvort sem það er þekkt og vel metin leikskáld eða gamlir ríkir karlar sem vaða í smápíum. Best er að vera bundinn og ástfanginn; svo maður tali nú ekki um þegar lítil börn bætast í leikinn. Önnur goðsögn er að best fari á með jafningjum í aldri sem reynt er að vinna úr þó að niðurstöðurnar séu algjörlega hefðbundnar. Hins vegar er margt annað ferskt og skemmtilegt í nálgun myndarinnar. Lífleg umræða skapast um eldri konur og yngri menn annars vegar og eldri menn og yngri konur hins vegar. Mjög gaman er að sjá rómantíska gamanmynd með eldra fólki í aðalhlutverkum, svo maður tali nú ekki um kynlífssenur með fólki á sextugsaldri, og ekki sakar að aðalleikararnir eru hrífandi og skemmtilegir. Þannig fara bæði Nicholson og Keaton á kostum sem og Frances McDormand í litlu hlutverki sínu sem systir Ericu sem kennir kynjafræði á háskólastigi. Keanu Reeves er að sjálfsögðu glæsilegasti maðurinn í myndinni og sýnir enn fjölbreytta hæfileika sína — læknasloppur fer honum alveg jafn vel og Matrix-gallinn. Something’s gotta give er með skástu rómantísku gamanmyndum sem hægt er að fara á; hún gengur m.a.s. fyrir fólk sem hatar þessa tegund mynda. Það stafar af frumlegu handriti, mörgum bröndurum og góðum leikurum. Og maður ætlast nú ekki til þess að Hollywoodmyndir brjóti niður klisjur um aldursmun eða boði til uppreisnar í þankagangi — þær þurfa aðallega að vera góð skemmtun og þessi mynd stendur tvímælalaust undir því.
kj
|
