Björn Bjarnason hefur það nánast fyrir reglu að úrskurða það einsdæmi ef menn hafa aðrar skoðanir á öryggis- og varnarmálum en hann. Á heimasíðu sinni 19. desember sl. sagði Björn leitun að "vinstri flokki í allri Evrópu, utan Serbíu, Rússlands og Hvíta-Rússlands, sem hefur það á stefnuskrá sinni að grafa undan NATO," í framhaldi af því að þingmenn VG lögðu til niðurskurð á fjárveitingum til fastanefndar Íslands hjá NATO. Þennan úrskurð sinn ítrekaði Björn svo í Silfri Egils á Skjá 1 í gær. Máli sínu til stuðnings nefndi Björn að þingmaður norskra sósíalista hefði á Norðurlandaráðsþingi undrast afstöðu VG til loftárása NATO á Júgóslavíu sl. vor. Nú var það að vísu svo að Sosialistisk Venstreparti í Noregi var einmitt sá eini af róttæku vinstriflokkunum á Norðurlöndum sem ekki lýsti andstöðu sinni við framferði NATO í Júgóslavíu. Vänsterpartiet í Svíþjóð, Socialistisk Folkeparti í Danmörku og Vänsterförbundet í Finnlandi hafa tekið í sama streng og Vinstrihreyfingin - grænt framboð. Björn myndi gera vel í því að lesa t.d. um afstöðu sænska vinstriflokksins til NATO en kjarnann í henni má finna hér. Fyrir þá sem ekki nenna að smella á tengilinn er lykilsetningin svona: "Vänsterpartiet vill bygga vidare på den svenska traditionen med neutralitet och alliansfrihet. Vi avvisar därmed alla idéer om att knyta Sverige närmare försvarsalliansen NATO."
Og síðar í sama texta segir orðrétt: "Vänsterpartiet tar avstånd från NATO:s krigsahandlingar gentemot Irak och det forna Jugoslavien."
Þannig er nú það. Spyrja má hvort það sé einsdæmi í lýðræðisríki að menntamálaráðherra hafi ekki hugmynd um tilvist stjórnmálaflokka í næstu nágrannaríkjum, jafnvel þó þeir hafi fylgi í kringum tíu prósent og fái þar að auki mun meira í kosningum til Evrópuþingsins.