|
Árið 2004 í endurliti – hverjir sköruðu fram úr 31.12.2004 Á áramótum er við hæfi að líta um öxl og ígrunda liðið ár. Múrinn hefur gert það að venju og hér fylgja hápunktar ársins 2004.Fjölmiðlafár ársins: Þegar ríkisstjórnin lagði fram fjölmiðlalög og fjölmiðlar fengu loksins eitthvað áhugavert að fjalla um: Sjálfa sig. Breytingartillaga ársins: Fjórða breytingartillaga stjórnarflokkanna við eigið fjölmiðlafrumvarp. Eða var það kannski fimmta breytingartillagan? Þjóðaratkvæðagreiðsla ársins: Þjóðaratkvæðagreiðslan sem aldrei varð þar sem Davíð tók fjölmiðlafrumvarpið, yfirfór kommusetninguna og kallaði það ný lög. Ákvæði ársins: 26. grein stjórnarskrár Íslands um synjunarrétt forsetans sem hver einasti Íslendingur veit auðvitað fullkomlega hvernig á að túlka. Súrustu ber ársins: Sjálfstæðismennirnir sem vilja leggja niður forsetaembættið vegna þess að stjórnarskráin setur einhverjar skorður við völdum þeirra. Lýðræðispostuli ársins: Halldór Blöndal í atkvæðagreiðslu um fjölmiðlamálið: „Þar sem ég ann sönnum lýðræðisháttum, frjálsri fjölmiðlun og heilbrigðri skoðanamyndun segi ég já.“ Matareitrun ársins: Guðrún Ögmundsdóttir og Ingibjörg Sólrún Gísladóttir borðuðu saman kvöldverð en hálftíma síðar var Guðrún orðin svo veik að Ingibjörg Sólrún varð að taka sæti hennar á þingi og halda uppi merkjum Samfylkingarinnar í fjölmiðlamálinu. Júsénkó og díoxín, hvað? No Name andlit ársins: Ingibjörg Sólrún Gísladóttir. Olíuslys ársins: Það segir sig sjálft. Olíuborni maður ársins: Þórólfur Árnason. Eini maðurinn sem olían virtist loða við. Eiginmaður ársins: Kristinn Björnsson. Orsakaskýring ársins: Sú kenning Björns Bjarnasonar að ólöglegt olíusamráð hafi verið Stalín að kenna. Dómari ársins: Jón Steinar Gunnlaugsson sem skipaður var hæstaréttardómari af fjármálaráðherra eftir langa og málefnalega umhugsun. Meðmæli ársins: Bréfið sem nokkrir velviljaðir hugsjónamenn skrifuðu til stuðnings Jóni Steinari en brutust svo inn á skrifstofu hans og sendu það úr hans eigin tölvu. Mismæli ársins: Þegar Hjálmar Árnason sagðist vilja endurskoða stuðning Íslendinga við Íraksstríðið – eða ekki – eða kannski. Viðeigandi stefnumál ársins: Stuðningur Hjálmars Árnasonar við vetnisvæðingu Íslands. Vetni er nefnilega sérlega eðlislétt lofttegund. Útlagi ársins: Kristinn H. Gunnarsson fyrir að þreyja þorrann í Framsóknarflokknum þótt hann megi ekki vera með á fundum né þorrablótum. Trúmann ársins: Árni Magnússon sem gleymdi embættistöku forseta Íslands vegna þess að hann þurfti að vitna hjá Hvítasunnusöfnuðinum. Stólaleikur ársins. Þátttakendur Siv og Árni. En Árni fyllti betur út í stólinn sinn. Kover-lag ársins: Gamli New Order-slagarinn Bizarre Love Triangle í flutningi stórsveitar Framsóknarflokksins. Fyrirhyggja ársins: Hjá mönnunum sem halda að bráðnun norðurskautsins, hækkun sjávarborðs og hlýnun sjávar skili okkur nýrri siglingaleið (og uppgripum við veiðar á makríl) en átta sig ekki á því að allt eins líklegt er að þeir verði étnir af þeim fáu ísbjörnum sem ekki drukkna. Teppakaupendur ársins: Íslensku friðargæsluliðarnir í Kabúl sem eyddu klukkustund í fullum herklæðum við teppakaup. Frasi ársins: „Shit happens“. Útlendingavinur ársins: Hin góðlátlegu lög Björns Bjarnasonar þar sem meðal annars eru rýmkaðar heimildir til lífsýnatöku og húsleitar hjá útlendingum. Svo ekki sé minnst á að útlendingur þarf að vera orðinn 24 ára til að giftast Íslendingi og dvelja með honum á Íslandi því að eldra fólk gengur ekki í hentugleikahjónabönd. Útlendingur ársins: Bobby Fischer. Eini maðurinn sem kemst (kannski) til Íslands fram hjá þröngri smásjá útlendingaeftirlitsins. Forstjóri ársins: Georg Lárusson. Eftir að hafa tekist að koma í veg fyrir að nokkur skuggalegur og hörundsdökkur útlendingur kæmist til landsins á árinu var Georg settur yfir Landhelgisgæsluna. Varðskipin munu nú verja okkur fyrir öllum hættulegu útlendingunum. Rækja ársins: Alfreð Þorsteinsson sem tókst að fella risarækjueldi undir starfsemi Orkuveitu Reykjavíkur sem nú veitir hita, rafmagni, vatni, ljósleiðara og rækjum inn á hvert heimili. Borgarstjóri ársins: Þó að Steinunn Óskarsdóttir hafi hreppt hnossið náði Dagur Eggertsson að verða tvisvar borgarstjóri á árinu, að vísu einungis á síðum Fréttablaðins. Ljósmyndari ársins: Ástþór Magnússon sem myndaði æsispennandi vinnudag blaðamanna DV í gegnum gluggana í Skaftahlíð. Forsíða ársins: Prentvélar Moggans voru stöðvaðar og skipt um forsíðu þegar sá heimsviðburður varð að íslenskir sprengjusérfræðingar „fundu“ sinnepsgas í Írak. Gasið reyndist svo vera skyldara venjulegu dijón-sinnepi en efnavopnum. Fréttahaukur ársins: Ásgeir Sverrisson, yfirmaður erlendra frétta á Mogganum, telur að auðvitað verði blaðamenn alltaf að trúa því sem utanríkisráðherra segir um Írak. Það hefur jú allt reynst satt hingað til eða ... Uppskurður ársins: Þegar Davíð Oddsson var skorinn upp við krabbameini. Sem betur fer fylgdu læknarnir ekki hans eigin forskriftum um slíka „uppskurði“ því að þá hefðu þeir líklega numið öll heilbrigð líffæri á brott líka. Málfræðigáta ársins: Eintala eða fleirtala orðsins „afturhaldskommatittur“. Enn eru málfræðingar ekki á eitt sáttir um hvort orðið tittur eigi þar að vera í eintölu eða fleirtölu. Landafræðikennari ársins: Davíð Oddsson upplýsti landsmenn um að friður ríkti í 795 byggðarlögum af 800 í Írak sem væri mjög friðsælt að meðaltali. Þetta blasir auðvitað við, er það ekki? Forsjárhyggja ársins: Tillaga Samfylkingarinnar um að banna sælgætis- og gosauglýsingar fyrir níu á kvöldin til að vernda börn fyrir óæskilegum áhrifum slíkra auglýsinga. Næsta frumvarp mun ganga út á að binda fyrir augun á börnunum þegar þau fara í Kringluna. Þyngsti steinninn úr glerhúsinu: Þegar Gunnar Birgisson tók sér tíma frá þeim þremur störfum sem hann gegnir samhliða á ofurlaunum til að atyrðast út í kennara fyrir ósanngjarnar launakröfur. Gleði ársins: Tryllingsleg gleði Péturs Blöndals yfir 1% skattalækkun sem auðvitað skilar flestum peningum til þeirra sem hafa hæstar tekjur. Viðbrögð Péturs við hækkuðum skólagjöldum og komugjöldum á sjúkrahús festust hins vegar ekki á filmu. Kleyfhugi ársins: Dagný Jónsdóttir sem var á móti skólagjaldafrumvarpinu í fjölmiðlum, með því í menntamálanefndinni en sat svo hjá við sjálfa atkvæðagreiðsluna í þinginu. Bjartsýni ársins: Að reisa stærstu stíflu í Evrópu ofan á misgengi. Örlæti ársins: Framlag Kristjáns Jóhannssonar til fjársöfnunar handa krabbameinssjúkum börnum. Hann borðaði jú aðeins venjulegan heimilismat á meðan hann dvaldi hér á landi. Skreppitúr ársins: Þegar Jónas skaust til Norðfjarðar fyrst hann var hvort eð er kominn austur að Gullfossi. Fréttafyrirsögn ársins: „Umhverfisráðherra vígir nýtt kúluskítsbúr.“ Og hvernig er farið að því? Manneldi ársins: Þegar Guðni Ágústsson hvatti öll börn til að borða SS-pylsur. Enda eru það vistvænar pylsur af hamingjusömu pylsudýri. Ekki frétt ársins: Matvöruverð er hærra á Íslandi en meðaltalsverð í Evrópu. Hvernig hefðum nokkrum manni dottið þetta í hug ef Evrópusamtökin hefðu ekki sagt okkur það? Útibússtjóri ársins: Sveinn Hannesson. Vísindaheimspeki ársins: Ágúst Ólafur Ágústsson skilgreindi markaðslögmálin í anda miðaldaguðspekinga eða empírista 19. aldar. Þau eru „algild alveg eins og náttúrulögmálin. Þau eru algild.” Leiðrétting ársins: Skýrsla „framtíðarhóps“ Samfylkingarinnar um skólamál hvarf með dularfullum hætti af netinu en í henni var meðal annars hvatt eindregið til einkarekstrar í skólakerfinu. En Mogginn náði samt að birta skýrsluna fyrst. Önnur leiðrétting ársins: Björn Bjarnason breytti fullyrðingum á heimasíðu sinni þegar í ljós kom að þær stönguðust á við gjörðir ríkisstjórnarinnar í fjölmiðlamálinu. Þriðja leiðrétting ársins: Fréttatilkynning utanríkisráðuneytisins um sinnepsgasfundinn í Írak hvarf af heimasíðu þess, nánast jafn óvænt og sjálft „sinnepsgasið“. Hljómsveit ársins: Paunkbandið Tóní Blair. Besta skemmtun ársins: Frjálshyggjufélagið, fyrir að vera það sjálft. Réttlæti ársins: Héraðsdómari á Reykjanesi taldi manni það til málsbóta sem beitt hafði eiginkonu sína grófu ofbeldi að hún hefði „reitt hann til reiði“. Hver getur efast um slíkt samfélag?
Ritstjórn
|
