|
Lækkum lakkrís! 3.5.2002 Einn eftirminnilegsti kaflinn í hinni frábæru bók Guðrúnar Helgadóttur um Pál Vilhjálmsson, segir frá því þegar Palli tekur þátt í kröfugöngu verkalýðsins á fyrsta maí. Ekki sá Páll ástæðu til að krefjast styttri vinnuviku, hærri lágmarkslauna, lengra fæðingarorlofs eða endurskoðunar á bótakerfinu. Nei, Palli mætti hróðugur í gönguna brynjaður slagorðum sem lutu að verðhjöðnun á sætindum - og gott ef skapstillingarmaðurinn og markvörðurinn Varði var ekki með í för.Þegar bókin um Pál Vilhjálmsson kom fyrst út, var hjákátleiki þess að hampa slíkum kröfum á baráttudegi verkalýðsins hverju barni ljós - enda þótti uppátækið bráðfyndið. Hætt er við að gamansemin færi frekar fyrir ofan garð og neðan nú um stundir. Þótt deila megi um það frá manneldislegu sjónarmiði hvort lægra lakkrísverð sé brýnt baráttumál verkalýðsins - þá er óumdeilanlega um beina efnahagslega kröfugerð að ræða. Páll Vilhjálmsson var fullkomlega meðvitaður um að gangan á fyrsta maí væri kröfuganga og að fundurinn í lok hennar væri mótmælafundur. Það er meira en sagt verður um ýmsa aðstandendur þessara aðgerða nú um stundir. Fyrsta maí-gangan sem boðið var upp á s.l. miðvikudag, hafði yfirbragð skrúðgöngu en ekki kröfugöngu. Ef ekki hefðu komið til nokkrir óstýrilátir iðnnemar, Palestínuvinir, anarkistar og friðarsinnar - þá hefði mátt ætla að sumardagurinn fyrsti hafi verið fluttur aftur um nokkra daga. Lúðrasveitin lifði sig vel inn í hlutverk sitt sem dixí-band, enda biðu göngumenn þess að byrjað yrði að spila "Allir dansa konga" og að Halldór Björnsson stýrði halarófunni fram og aftur Þingholtin í léttri salsa-sveiflu. - Í góðu samræmi við þetta tróðu Raggi Bjarna og milljónamæringarnir upp á torginu. Börnin fengu ís og sumir mættu með íslenska fána. Ekki var að heyra að ræðumenn kipptu sér mikið upp við að frídagur verkalýðsins hefði þegjandi og hljóðalaust umbreyst í 17. júní-hátíðarhöld, þar sem bara vantaði kandí-floss og leiktækin frá skátunum. Kátastur allra var þó Sigurður Bessason, formaður Eflingar. Kjarninn í ræðu hans gekk einmitt út á það hvað það væri nú gleðilegt að aðgerðir verkalýðshreyfingarinnar á fyrsta maí mættu ekki lengur fordómum. Enginn amaðist út í göngumenn - Heilmdellingar væru hættir að kasta fúleggjum og tómötum. Litlu verður vöggur feginn! - Og varla hefur kátína verkalýðsforystunnar minnkað við að lesa leiðara Morgunblaðsins þá um morguninn. Þar mátti lesa langa lofrullu um hið mikilsverða hlutverk verkalýðsfélaga sem tekið hefðu sönsum á undanförnum árum og væru löngu hætt að vera með neinn uppsteit. Þegar Morgunblaðið birtir lofgreinar af þessu tagi, ættu félagsmenn í verkalýðshreyfingunni að vera varir um sig. Það er déskoti hart þegar andstæðingarnir henda skít í mann. Enn verra þegar þeir telja það ekki borga sig lengur.
sp
|
