|
Nautasteik lávarður fær að láta í minni pokann 30.4.2005 Kvikmyndin Mótorhjóladagbækurnar eða Diarios de motocicletas hefur fengið góðar viðtökur hér á landi enda er þar á ferðinni einstaklega vel gerð þjóðvegamynd sem hvaða leikstjóri sem er gæti verið stoltur af. Myndin er byggð á ferðalagi Ernesto Guevara de la Serna og Alberto Granado um endilanga Suður-Ameríku á 6. áratugnum en það var einmitt í þeim leiðangri sem Guevara vaknaði til vitundar um vanda heillar heimsálfu og fylltist löngun til að berjast fyrir betra lífi alþýðufólks sem bar skarðan hlut frá borði.Illu heilli er flest það sem stakk þá Guevara og Granado mest í augu enn við lýði í Suður-Ameríku enda er misskipting gæðanna sem fyrr meiri þar en í nokkurri annarri heimsálfu. Stórfyrirtæki deila og drottna eins og áður, smábændur eru jafnvel enn reknir af löndum sínum inn í kofahverfi stórborganna til að rýma fyrir dekri ríkisstjórna við erlenda auðhringa og framkoma spænskættuðu yfirstéttanna gagnvart efnalitlu fólki og frumbyggjum einkennist oftast nær af sömu fyrirlitningunni og fyrir fimmtíu árum síðan. Eitt af því merkasta sem fékk að njóta sín í myndinni er kveðjuræðan þar sem Guevara minntist Simon Bólivar og reifaði hugmynd sína um sameiningu allra ríkja Suður-Ameríku í þágu almennings sem þannig gæti frekar knúið fram breytingar með samtakamætti sínum. Þessi hugmynd veldur án efa miklu um það dálæti sem milljónir manna í Rómönsku Ameríku hafa enn á Ernesto Che Guevara, ekkert síður en hlutverk hans í byltingunni á Kúbu eða viðleitnin til að breiða þá byltingu út á meginlandinu. Það er algengur misskilningur hjá fólki í Evrópu og Norður-Ameríku að allir sjái Che sömu augum, sama hvar borið er niður í heiminum. Það er því óhætt að segja að sú ákvörðun stjórnvalda í Caracas, undir forystu Hugo Chávez, að nefna heimaland sitt „Bólívaríska lýðveldið Venezúela“ sé þrungin merkingu. Í nafngiftinni felst fyrirheit sem er stærra en nokkurt kosningaloforð og virðingarvottur við þá sem á undan eru gengnir í baráttu fyrir bættum lífskjörum suður-amerískrar alþýðu. Þeir sem gefa slíkt fyrirheit gera sér án efa grein fyrir því hversu risavaxnar hindranir eru í veginum þegar kemur að því að standa við stóru orðin. Nýjasta ákvörðun ríkisstjórnar Chávez um umbætur í jarðnæðismálum ber eigi að síður glöggt vitni um góðan vilja til að rísa undir eigin yfirlýsingum. Fyrsta skrefið verður tekið á Charcote-búgarðinum, sem verður eins konar tilraunaverkefni til að finna út hvernig best verði staðið að útdeilingu jarðnæðis til landlausra smábænda í Venezúela. El Charcote er einn af þrettán búgörðum sem breska nautakjötskeðjan Vestey’s rekur í Venezúela. Fyrirtækið er í eigu Vestey lávarðar í Bretlandi sem gengur undir nafninu Lord Beefsteak og á sér fáa aðdáendur í bólívaríska lýðveldinu. Samanlagt ræður Vestey yfir 3500 ferkílómetrum lands í Venezúela en það jafngildir um 3% af heildarflatarmáli Íslands. Á síðustu árum hefur það mjög færst í vöxt í Suður-Ameríku að landlausar bændafjölskyldur setjist að á landi sem stórfyrirtæki og stjórnendur verksmiðjubúa gera tilkall til þrátt fyrir að það geti kostað þær líf og limi. Hinn kosturinn er hvort eð er sá að deyja úr hungri. Í marsmánuði lýstu stjórnvöld í Venezúela því yfir að Vestey’s og eigendur þriggja annarra nautgripabúgarða hefðu engin haldbær gögn til að sanna eignarhald sitt á landinu. Þar af leiðandi yrði framvegis litið svo á að jarðnæðið væri eign ríkisins og nautakjötsframleiðendunum gert að skila því aftur. Þetta eru góðar fréttir fyrir landtökufólk í Venezúela sem skyndilega hefur stjórnvöld á sínu bandi og má búast við að fá að halda áfram að lifa af landinu. Það þarf ekki að koma neinum á óvart að af veggjum margra smáhýsa, sem áður voru ólöglegar byggingar á einkalandi, horfir Che Guevara yfir landskikann og fáni Venezúela blaktir á staur.
sh
|
