|
Verkalýðsbaráttan er alþjóðleg 3.5.2005 Nú þegar sótt er að alþjóðlegum baráttudegi verkalýðsins er kannski ástæða til að minna á að þörfin fyrir alþjóðlegan baráttudag verkafólks hefur trúlega aldrei verið meiri.Oft er talað um það að við lifum á öld „alþjóðavæðingar“ sem er þá lýst sem einhvers konar sjálfsprottnu ferli sem sé óháð mönnum og ákvörðunum þeirra, afleiðing tækniframfara en ekki ákvarðana sem teknar hafa verið af ríkisstjórnum og opinberum aðilum. Þetta er þó ekki alls kostar rétt. Þvert á móti eru það tiltekin öfl sem knýja þessa þróun áfram og opinberir aðilar hafa komið að ferlinu með áberandi og afgerandi hætti. Það eru alþjóðasamningar sem knúnir hafa verið í gegn af alþjóðastofnunum og ríkisstjórnum voldugustu ríkja heims sem hafa gert það að verkum að það sem er alþjóðavætt er fyrst og fremst fjármagnið. Bönd þjóðríkja hafa brostið af fjármagnseigendum sem geta flutt fjármuni heimsálfa á milli oft á dag. Að frumkvæði helstu iðnríkja og alþjóðastofnana sem stjórnað er af þessum sömu ríkjum hefur svo verið unnið markvisst að því að tryggja vígstöðu þeirra gagnvart svæðisbundnum stjórnvöldum, félagasamtökum og á kostnað hvers konar réttinda sem ekki hafa verið „alþjóðavædd“ með sama hætt. Hið alþjóðavædda „frelsi“ fjármagnseigenda hefur svo sannarlega breytt vígstöðu þeirra gagnvart launafólki. Enginn launþegi er í aðstöðu til að elta fjármagnið yfir hnöttinn þveran og endilangan, en þar á ofan hefur stöðugt verið þrengt að ferðafrelsi launafólks. Þær hömlur eru ekki síst settar af sömu ríkisstjórnum og reynt hafa að knýja á um alþjóðavæðingu fjármagnsins og óheft frelsi þeirra sem ráða yfir því. Frelsi sem skammtað er með svo misjöfnum hætti er auðvitað ekkert annað en forréttindi. Því er ekki nema eðlilegt að hinar vinnandi stéttir berjist fyrir því að breyta þessu kerfi sem hannað er af mönnum og í þágu sumra en ekki annarra. Þess vegna er nauðsynlegt að samtök verkafólks reyni með sem víðtækustum hætti að „alþjóðavæða“ sína baráttu, stilla saman strengina og berjast fyrir sömu alþjóðlegu verndinni fyrir félagsleg réttindi og fjármagnseigendur njóta nú í skjóli Alþjóðaviðskiptastofnunarinnar (WTO). Við Íslendingar höfum kynnst ólíkum hliðum alþjóðavæðingarinnar í samskiptum landsmanna við útlendinga við Kárahnjúka. Annars vegar eru það fjármagnseigendurnir í Impregilo sem hafa fengið að njóta „bestukjara“ í samskiptum sínum við íslensk stjórnvöld, kjara sem eru svo góð að ríkisstjórnin þegir sem fastast yfir þeim. Hins vegar eru það verkamennirnir sem koma margir hverjir langt að og njóta svo sannarlega ekki „alþjóðavæddra“ og samræmdra kjara og réttinda á við íslenskt launafólk. Þannig er sú alþjóðavæðing sem ríkisstjórn styður í takti við aðrar stjórnir auðugustu landa heimsins. Þær hafa svarið fjármagninu ódauðlega hollustu en líta á mannfólkið eins og hvern annan búfénað. Í slíkum heimi hefur frelsi enga aðra merkingu en að vera forréttindi þeirra sem fjármagnið eiga og vinnuþrælkun hinna sem eiga það ekki.
sj
|
