|
Er hið engilsaxneska lýðræði gölluð útflutningsvara? 6.5.2005 Fyrir tveimur árum hrintu ábúðarmiklir valdamenn í hinum engilsaxnesku kjarnorkuveldum af stað stríði við fátækt og fjarlægt land; stríði sem ekki sér enn fyrir endann á. Afleiðingar stríðsins eru alkunnar, mannfall sem nemur hundruðum þúsunda, limlestingar, handtökur og pyntingar á saklausu fólki. Síðast enn ekki síst hefur stríðið orðið til þess að hryðjuverk í heiminum hafa margfaldast, að mati sömu aðila og áður höfðu kallað það innlegg í baráttu gegn hryðjuverkum.Ástæðan fyrir því að þessum hörmungum var hrundið af stað var skýr og afdráttarlaus. Stríðið var háð til að koma í veg fyrir útbreiðslu „gereyðingarvopna“, í sjálfsvarnarskyni. Síðan hefur komið í ljós að þessi tylliástæða var röng og hafi ráðamenn þeirra landa sem stóðu að stríðinu ekki gert sér grein fyrir því þá þegar, hljóta þeir að teljast fáráðar sem eiga fáa sína líka. Í gær lagði einn af þessum ráðamönnum verk sín í dóm kjósenda. Niðurstaða kosninganna liggur enn ekki fyrir en bráðabirgðatölur benda til þess að flokkur hans hafi fengið um 36,2% atkvæði og tapað verulegu fylgi. Hver einasti frambjóðandi flokksins viðurkennir að hið ólöglega Íraksstríð hafi skipt þar máli. Stjórnmálaskýrendur eru nánast einróma um að sjálft forsætisráðherraefnið, Tony Blair, hafi skaðað flokkinn meira en nokkur annar frambjóðandi. Nú eru 36,2% ekki ýkjamikið fylgi. Í ljósi þess að kjörsókn á Bretlandi hefur hrunið á valdatíma Blairs og nær nú tæplega yfir 60% þá er ljóst að Verkamannaflokkurinn nýtur aðeins stuðnings 21-22% atkvæðisbærra kjósenda. Ljóst er að stór hluti þeirra sem þó kusu flokkinn gerðu það þrátt fyrir forsætisráðherrann en ekki vegna hans. Samt sem áður þarf Tony Blair ekki að fara frá völdum. Og hér komum við aftur að þeirri framhaldssögu sem Íraksstríðið er ennþá. Eftir að í ljós kom að tal þeirra um gereyðingarvopn voru lygar einar reyndu ráðamenn í Bandaríkjunum og á Bretlandi að halda því fram að stríðið hefði aldrei snúist um þau. Hið raunverulega (og áður leynilega) markmið þess væri að koma á „lýðræði“ í Írak og helst sem víðast. Í þeim göfuga tilgangi hefðu hundruð þúsunda Íraka fórnað lífi sínu óumbeðin. Í þessu endurspeglast sú einkennilega hræsni sem virðist vera ráðandi hugarfar í forysturíkjum hins síðkapítalíska heims. Það er óneitanlega töluverð þversögn fólgin í því að ríki sem ráða yfir tugþúsundum kjarnaodda skuli geta réttlætt stríð með tilvísun í ógn sem stafi af ríki sem ekki reyndist ráða yfir gereyðingarvopnum af neinu tagi. Ekki er þó minni þversögn fólgin í hinu að þau ríki telji sig umkomin að breiða út lýðræði í heiminum, sem búa við svo meingallað, ranglátt og ólýðræðislegt kosningakerfi að þingmeirihluti starfar ekki í umboði nema 20-30% kjósenda. Fyrir tveimur árum kusu ríkisstjórnir Bandaríkjanna og Bretlands að hefja fjöldamorð á Írökum undir því yfirskyni að verið værið að stuðla að afvopnun. Það hefði ekki kostað þessar ríkisstjórnir eitt einasta mannslíf að taka niður 8600 kjarnaflaugar Bandaríkjanna eða 500 kjarnaflaugar Breta. Á því höfðu þessir ráðamenn þó engan áhuga, þvert á móti hafa bæði George Bush og Tony Blair staðið fyrir þróun og uppsetningu nýrra og öflugri kjarnorkuvopna. Hræsnin er augljós og væntanlega fáir í heiminum svo siðblindir að þeir komi ekki auga á hana. Eftir að markmið innrásarinnar reyndust tál og lygar reyndu sömu herramenn að breyta sögunni og látast nú vera baráttumenn fyrir lýðræðisumbótum. Þar væri þó afar nærtækt að byrja heima fyrir og þarf ekki að kosta neinn einasta mann lífið. Ef lýðræðisumbætur hefðu alla tíð verið markmið þeirra félaga í raun og veru þá væri það beinlínis sjúkleg afbrotahneigð að hefja verkið með stríði sem fyrirsjáanlegt var að myndi kosta tugþúsundir manna lífið. En heimsbyggðin situr áfram uppi með glæpamanninn Tony Blair sem forsætisráðherra í Bretlandi. Í skjóli 36,2% þeirra sem nenntu að kjósa í þingkosningum. Meira að segja Hitler hafði meiri stuðning á bak við sig en þetta.
sj
|
