|
Strætó og skattar 3.8.2005 Fréttaflutningur af nýju leiðakerfi almenningssamgangna hefur yfirleitt verið heldur nöturlegur, lýst er farþegum sem standa og bíða eftir vagninum sem aldrei kemur, eldri borgurum sem hafa orðið úti á löngum göngum í strætó og vagnstjórum sem hafa farið í fússi — allt út af nýja leiðakerfinu.Ljóst er að þegar nýtt almenningssamgöngukerfi er innleitt verður það aldrei hnökralaust. Hugsunin á bak við nýtt leiðakerfi Strætó er góð en það má gagnrýna vissa hluti — til að mynda að tíðari ferðir á álagstímum komist ekki strax í gagnið. Ennfremur er varhugavert að láta leiðirnar ganga mislengi á kvöldin. Eðlilegt væri að láta allar leiðir ganga til miðnættis (en sem stendur eru það bara stofnleiðirnar) enda á kerfið að þjóna Íslendingum sem almennt vaka lengi á kvöldin. Nægir að nefna bíósýningar á kvöldin, kaffihúsaferðir og annað slíkt. Ef þetta væri tekið upp myndu starfsmenn hjúkrunarheimilisins sem hvað mest hefur verið í fréttum að undanförnu (þar sem vaktaskipti eru klukkan hálftólf) geta andað léttara og slík breyting myndi einnig draga úr hættu á ruglanda hjá strætófarþegum sem muna kannski ekki alltaf að leiðirnar ganga mislengi á kvöldin. Þegar þessir hnökrar hafa verið sniðnir af lítur kerfið út fyrir að vera góður grunnur sem hægt er að byggja ofan á í framtíðinni. Fjölmiðlar mættu gjarnan velta því fyrir sér — t.d. hvar er þörf á því að þétta kerfið og hvort tíðari ferðir eru ekki lykillinn að aukinni hlutdeild strætisvagna í samgöngukerfinu. Einnig mætti ætla að metnaðargjarnir fjölmiðlamenn hefðu áhuga á því að vita hvers vegna ekki er varið meira fé í þetta kerfi. Á hverjum strandar það, Reykjavíkurborg eða nágrannasveitarfélögum? Fregnirnar af strætó bera auðvitað með sér að það er júlí og fátt að gerast. Að minnsta kosti hafa fjölmiðlar tekið álagningarseðlum skattstjóra og árlegu tölublaði Frjálsrar verslunar fagnandi og getað dundað við að telja upp hina og þessa að undanförnu og hvað þeir eru með í laun. Hægrimenn hafa kvalist mjög yfir þessu og veinað eitthvað um persónufrelsi enda er það í anda launaleyndastefnunnar sem þeir vilja reka. Launaleyndarstefnan hefur oft verið gagnrýnd hér á Múrnum enda er hún til þess fallin að auka samningsstöðu atvinnurekenda gagnvart starfsmönnum. Þá ýtir hún undir að fólki sé mismunað fólki í launum, t.a.m. út frá kynferði. Konum á vinnumarkaði er blákalt sagt að þær séu jafnvel með hæstu launin í fyrirtækinu þegar þær gera eins og þeim hefur verið sagt að gera og sækja um launahækkun. Á sama tíma eru karlkyns starfsbræður þeirra með mun hærri laun en það geta þær ekki vitað enda launaleynd yfirleitt ríkjandi í einkafyrirtækjum. Álagning landsmanna gefur hins vegar einhverjar vísbendingar um hvað þeir eru með í laun og eykur þannig gagnsæi í launakerfinu. Það gladdi mig til dæmis reglulega að vita að ég og Björgólfur Thor Björgólfsson erum eiginlega með sömu laun samkvæmt Frjálsri verslun eða rétt í kringum 280 þúsund á mánuði. Nú veit ég að ég tilheyri ríka fólkinu.
kj
|
