|
Samstarfsslit Samfylkingar 17.8.2005 Í fyrradag var því slegið föstu sem lengi hafði legið í loftinu: Reykjavíkurlistinn mun ekki bjóða fram í næstu borgarstjórnarkosningum. Þetta var ljóst eftir ákvörðun Vinstri grænna um að bjóða fram undir eigin merkjum. Fréttablaðið slær því upp á forsíðu í gær að Vg hafi slitið samstarfinu og er engu líkara en að flokkurinn beri einn ábyrgð á því að ekkert verði af áframhaldandi samstarfi við Samfylkingu og Framsókn í Reykjavík.Þeir sem hafa fylgst með því samningaferli sem nú er lokið vita hins vegar að einu tillögurnar sem Samfylkingin hefur sætt sig við fela í sér ójafnræði milli flokkanna þriggja. Þær ganga út á að Samfylkingin fái fleiri fulltrúa en báðir hinir flokkarnir og auk þess borgarstjóraefnið. Sú tillaga sem félagafundur Vg í Reykjavík hafnaði í fyrradag fól í sér að sá flokkur sem fengi flest atkvæði í opnu prófkjöri fengi fjóra fulltrúa af átta (sem er fjöldinn í minnsta hugsanlega meirihluta í borgarstjórn). Að auki fengi sá flokkur borgarstjóraefnið, þar sem það yrði sá einstaki frambjóðandi sem fengi flest atkvæði. Þetta er ekki sérlega einföld og auðskilin tillaga. Í reynd mun hún þó fela í sér að Samfylkingin, vegna fjölda flokksfélaga, fái fjóra fulltrúa af átta, þar með talið efsta sætið, baráttusætið og borgarstjóraefnið. Þannig yrðu hinir flokkarnir tveir aðeins taglhnýtingar ofvaxinnar Samfylkingar. Það versta við þessa tillögu Samfylkingar er ekki að Vg og Framsókn fái ekki að koma koma sínu fólki að heldur það að í krafti þess að vera með helmingsvægi innan R-listans gæti Samfylkingin ráðið för hvað varðar áherslur og stefnu í borgarpólitíkinni. Þar með væri endanlega tapað það jafnræði sem lagt var upp með frá byrjun að ætti að gilda milli flokkanna. Auk þess er það e.t.v. ekki sérlega heillandi tilhugsun fyrir kjósendur Framsóknarflokksins eða Vinstri grænna að kjósa R-listann og vera þar með fyrst og fremst að greiða Samfylkingunni atkvæði sitt. Það ætti því ekki að koma neinum á óvart að félagsfundur Vg neyddist til að hafna tillögunni og bjóða fram undir eigin nafni, enda braut hún gegn grundvallaratriðum í hugmyndafræðinni á bak við R-listann. Samfylkingin hafnaði hins vegar ítrekað tillögum Vg og Framsóknarflokksins sem sem miðuðu að jafnræði milli flokkanna, þó þannig að Samfylkingin fengi borgarstjóraefni. Munurinn á tillögunum tveimur er því sá að sú sem Samfylkingin hafnaði ítrekað á samningafundum fól ekki í sér grundvallarbreytingu og augljóst ójafnræði milli flokkanna. Samkvæmt þeirri tillögu hefðu allir aðilar jafna samningsstöðu hvað varðar málefni og áherslur. Það er því afar einkennilegt að líta ekki svo á að Samfylkingin hafi, vegna krafna sinna um tvöfalt meira vægi en hinir flokkarnir tveir, verið völd að því að upp úr R-listasamstarfinu slitnaði. Hvernig hefði fyrirsögnin á forsíðu Fréttablaðsins verið ef Samfylkingin hefði haldið félagsfund sinn degi á undan Vinstri grænum og hafnað þar tillögu Vg og Framsóknar um áframhaldandi jafnræði í R-listasamstarfinu? Þeir sem eiga sökina á samstarfsslitum R-listans eru ekki þeir sem hafna óaðgengilegum afarkostum, heldur þeir sem setja þá. Þess vegna slitu Vinstri græn ekki samstarfinu um R-listann á mánudaginn, heldur bentu þau einfaldlega á að engar forsendur væru fyrir enn einum R-lista þegar allar grundvallarforsendur væru þegar brostnar.
fd
|
