|
Leikskólakennara vantar! 20.8.2005 Í fréttum í vikunni var sagt frá því að skortur væri á starfsfólki í Leikskólum Reykjavíkur og leikskólastjórar sæju jafnvel fram á að senda þyrfti börnin heim sökum manneklu á leikskólunum.Þetta er margþætt vandamál. Í fyrsta lagi eru einungis um helmingur starfsmanna í Leikskólum Reykjavíkur faglærðir leikskólakennarar (og er það reyndar nokkuð hátt hlutfall miðað við önnur sveitarfélög). Helmingur starfsfólksins er því ófaglært fólk sem oft (þó að það sé aldeilis ekki algilt) staldrar stutt við í starfi. Oft er um að ræða ungt fólk á framhalds- og háskólastigi sem vinnur á leikskóla með námi og ætlar sér ekki að vinna lengi í leikskóla. Í öðru lagi eru laun leikskólakennara alls ekki há og eru þau þó hátíð miðað við laun ófaglærðs starfsfólks á leikskólum. Þeir sem t.d. vinna á leikskólum með námi eru því oft fljótir að hverfa þegar betur borguð vinna býðst. Ekki er hægt að kalla 120 þúsund króna mánaðarlaun fyrir ófaglært starfsfólk neitt annað en sultarkjör og ekki batna þau mikið þó að viðkomandi starfsmenn séu með stúdentspróf eða jafnvel háskólapróf. Í þriðja lagi hafnar Kennaraháskólinn á hverju ári fjölda umsókna, meðal annars í leikskólakennaraskor, enda er skólanum sniðinn þröngur stakkur af menntamálaráðuneytinu sem hefur ekki látið framlög til skóla á háskólastigi fylgja nemendafjölda. Því er hreinlega ekki nóg framboð á lærðum leikskólakennurum en líklegra er að faglært fólk endist lengur í starfi en hinir sökum faglegs áhuga og svo betri launakjara. Manneklan á leikskólunum stafar því einkum af tvennu; skorti á menntuðum leikskólakennurum og bágum launakjörum faglærðra og sérstaklega ófaglærðra starfsmanna. Þetta mál verður ekki leyst nema þessu verði kippt í liðinn. Hugmynd Össurar Skarphéðinssonar um að fá eldri borgara til starfa á leikskólum til að leysa málið er vissulega smellin en þegar eðli vandans er haft í huga er hætt við að hún sé ekki sérlega raunhæf, bæði í ljósi bágra launakjaranna sem hætt er við að fáir eldri borgarar þættust fullsæmdir af en einnig í ljósi þess að starfið er mjög streituhlaðið og vandasamt og varla fyrir nokkurn þann sem ekki er við fulla starfsorku. Þó að svona hugmyndir séu sniðugar beina þær athyglinni frá raunverulegum kjarna málsins: Að umönnunar- og fræðslustörf á Íslandi eru allt of lítils metin og illa launuð og því þarf að breyta. Hér er um að ræða fólkið sem sér um uppeldi íslenskra barna og hefur því líklega meiri áhrif á framtíðina en nokkur önnur starfsstétt. Viljum við ekki að henni séu búin mannsæmandi kjör?
kj
|
