|
Stóra Baugsmálið, eða: hamborgarinn sem hvarf … ofaní Jón Ásgeir 25.9.2005 Múrinn hefur hingað til ekki tjáð sig mikið um Baugsmálið svokallaða sem aðrir fjölmiðlar hafa velt sér upp úr vikum saman og telja að skeki nú samfélagið frá rótum og upp úr. Kannski vegna þess að hagsmunir stórfyrirtækja eru ekki sérstakt áhugamál Múrsins, sem er að því leyti frábrugðinn ýmsum öðrum fjölmiðlum, sem gjarnan eru í eigu þessara sömu stórfyrirtækja.Eins og margir muna voru hagsmunir Baugs og Norðurljósa helsta kosningamál Samfylkingarinnar í síðustu þingkosningum enda trúir margt félagshyggjufólk því að Jóhannes í Bónus sé á einhvern hátt sá sem mest hafi gert fyrir kjör hinna verst settu í landinu. Ekki skal gert lítið úr því þjóðþrifaverki að selja mat á lágu verði en kannski óþarfi að búa til Jesús úr manni sem fyrst og fremst fann snjalla leið til að græða peninga. Sjálfstæðismenn, og þó sérstaklega fyrrverandi forsætisráðherra, hafa hins vegar iðulega fitjað upp á trýnið yfir Baugsmönnum. Enginn skilur þó alveg af hverju enda Baugsmenn ekkert nema skýrt dæmi um vel heppnað afsprengi hins kapítalíska kerfis sem Sjálfstæðismenn hafa hamast mikið og geisað við að koma hér á, en eru kannski hrifnari af á pappírnum en í raun. En um hvað snýst Baugsmálið?Jú fyrir sjónum almennings lítur málið svona út. Baugslið var kært fyrir innri óreiðu í fjármálum sínum, aðallega að nota einhver af fyrirtækjakortum sínum (ýmist skráð á Gaum eða Baug eða Gaug eða Baum) í alls konar risnu. Risnan sem nefnd var í ákærum ríkislögreglustjóra er merkilega samsett og þannig virðist svipuð áhersla lögð á lystisnekkjukaup og tíðar ferðir Jóns Ásgeirs á hamborgarastaði og sjoppur á Kjalarnesinu sem reyndar eru alveg merkilega óspennandi og lítt glamúrús. Þessar ákærur benda til að a) að eigendur fyrirtækisins þiggi heilmikla risnu og séu stundum ekki alveg vissir af hvaða korti sé rétt að taka hana, b) samkvæmt lögspekingum kunni ákæruvaldið ekki að semja kærur og þurfi að ráða inn betra sett af lögfræðingum og c) Jón Ásgeir hafi afar slakan matarsmekk. Í kringum þessar ákærur hafa stór orð fallið og formaður og fyrrverandi formaður Samfylkingarinnar (sem hefur nú þrjú höfuð og öll sítalandi, eftir að hið fyrra var höggvið af) verið einna duglegastir við ótímabærar yfirlýsingar, aðallega um að starfsmenn ríkislögreglustjóra séu allir persónuleg handbendi Davíðs Oddssonar. Svo gerðist það í vikunni að umræðan snerist aðeins þegar lögreglan fór að bera hönd fyrir höfuð sér og fulltrúi hennar fullyrti að starfsmenn lögreglunnar væru alls engin handbendi Davíðs þótt þeir ættu erfitt með að semja ákærur sem stæðust skoðun. Ljóst varð að almenningi þótti nokkuð til í þess og hafði fulla samúð með því að það sé ekki á allra færi að semja almennilegar kærur sem standast lög. Og vissulega hefur íslenska lögreglan meiri reynslu af Lalla Johns en Enron. Þá kemur næsta skref í „stórmálinu sem skekur samfélagið“. Fréttablaðið upplýsir landsmenn um að Styrmir Gunnarsson, Kjartan Gunnarsson og Jón Steinar Gunnlaugsson þekkist allir þrír og þeir hafi talað saman um Baugsmálið, a.m.k. í eitt skipti, kannski oftar. Hver hefði nú trúað því? Inn í þetta blandast líkamsræktarfrömuðurinn Jónína Benediktsdóttir sem einu sinni var „með“ Jóhannesi í Bónus þó að nú vilji hún „gleyma því að hafa eldað fyrir hann“ eins og fram kemur í opnuviðtali í Blaðinu, sem eflaust gladdi marga áhorfendur Leiðarljóss. Og það merkilegasta af öllu er að tölvupóstar þessa fólks virðast einhvern veginn hafa komist í hendurnar á blaðamönnum. Hér eftir virðist maður bara geta notað bréfdúfur þegar maður ætlar að segja leyndó. Má búast við að framkvæmdastjóri Sjálfstæðisflokksins verði tíður gestur í gæludýrabúðum á næstunni? Jóhannes í Bónus hefur krafist afsagnar Styrmis sem sýnir stórmerkilegan skilning hans á eðli einkafyrirtækja (varð hann kannski svona ríkur fyrir keðju heppilegra tilviljana) sem hann telur greinilega að lúti sömu kröfum og ríkisstofnanir — sem reyndar myndi setja Baugsmálið í alveg nýtt samhengi. Líklega er það rétt hjá formanni Samfylkingarinnar að málatilbúnaður í Baugsmálinu verður til í tilteknu „pólitísku andrúmslofti“. Slíkt mætti líklega segja um flest mál. En skekur málið samfélagið í raun og veru eða eru það fyrst og fremst hinar spjallandi stéttir sem ganga um með handskjálfta yfir þessari ævintýralegu sápuóperu? Og snýst málið ekki fyrst og fremst um hvaða klíka hafi svindlað mest — ekki um neitt sem varðar fólkið í landinu?
kj
|
