Varúðarskyldan 13.1.2006 Mér er minnisstætt úr ökunáminu það sem ágætur leiðbeinandi sagði mér um varúðarskyldu ökumanna. Að hvað svo sem stæði í umferðarlögum um rétt okkar gagnvart öðrum í umferðinni, þá væri sú skylda ökumanns að gæta varúðar þeim reglum æðri. Þess vegna bæri okkur að nema staðar ef einhver æki í veg fyrir okkur á gatnamótum, engu skipti hvort hann æki gegn rauðu ljósi, það gæfi okkur ekki rétt til að keyra hann niður. Ef hinn fullkomni ökumaður væri til tækist honum þetta alltaf. Hann sæi alltaf fyrir þær aðstæður sem slysum valda og forðar þeim.Okkur hinum tekst það stundum, en ekki alltaf því miður. Við getum lent í umferðaróhöppum þótt við séum prýðisökumenn. Bara ekki fullkomin. Þess vegna mistekst okkur að rísa undir varúðarábyrgðinni. Varúðarskyldan er siðaregla. Hana þarf að virða í öllum samskiptum manna svo ekki verði slys. Vestur á Ísafirði ók samborgari gegn rauðu ljósi og afleiðingarnar urðu óafturkræfar. Þegar þannig fer í umferðinni á götunum er eftirlifendum vottuð samúð. Líka þeim sem ekki dó, en reis bara ekki undir ábyrgðarskyldu ökumanna þetta eina augnablik. Með því viljum við að segja viðkomandi að við skiljum aðstöðu hans og tökum hana nærri okkur. Mann hefði langað að segja þetta við blaðamenn DV þarna um morguninn: Ég samhryggist þér að þú gættir ekki varúðar, svo illa fór. Alveg til hádegis. Þá kom ritstjórinn í útvarpið og var hinn hreyknasti. Hann sagði: Þessi maður var sekur svo við máttum keyra hann niður! Eitt er að valda ekki ábyrgð. Annað að víkja sér undan henni. Sá fær enga samúð enda verðskuldar hann hana ekki. Hafi verið tilefni til frægrar umfjöllunar DV um upprennandi sakamál á Ísafirði er það sorglegt, rétt eins og það sem af henni hlaust. Ekki síður sorglegt er að þurfa að verða vitni að tilburðum Jónasar Kristjánssonar til varna í málinu. Ekkert sem hann segir getur breytt meginstaðreynd þessa máls. Hún er sú að af starfa hans og kollega hans hjá DV hlaust slys sem ekki verður aftur tekið. Réttur eða sekt skiptir engu máli, það má einfaldlega ekki aka yfir annað fólk, þótt það kunni að vera á rauðu ljósi. Siðferðisstyrk mannfélaga má vel sjá í meðferð þeirra á þeim sem brjóta lögmál samfélagsins. Hvort sem okkur líkar betur eða verr, þá verðum við, ef við viljum kallast siðuð þjóð, að virða mannréttindi. Líka þeirra sem brotlegir gerast, hversu gróf sem brot þeirra kunna að vera. Við Íslendingar höfum aldrei heimilað stjórnvöldum okkar að níðast á seku fólki. Við höfum heldur aldrei krafið fjölmiðla um að draga sekt eða sakborið fólk nakið um torgin svo við gætum fest okkur það í minni, nöfn þess, útlit og auðkenni. Við ætlumst ekki til að þeir sem lent hafa í umferðarslysum sem sköpum skiptu verði ráðnir til að aka strætó. Þeir hafa ekki reynst færir um að gæta þeirrar varúðar sem þarf. Því miður. Sama á við um fjölmiðlavagninn. Jónas er einn af okkar skörpustu pennum um langan starfsaldur. Hann hefur aldrei verið deigur að benda á þá sem ekki valda sínu verki eða haldið hlífiskildi yfir neinum. Hann fer betur í sókn en vörn. Honum sæmir einfaldlega ekki að afneita mistökum sínum. Hver verður að þekkja sinn vitjunartíma.
Kári Þorgrímsson
|
