Niðurlæging Sjálfstæðisflokksins 10.6.2006 Sjálfstæðismönnum í borgarstjórn Reykjavíkur varð tíðrætt um fjölda borgarstjóra í tíð Reykjavíkurlistans á síðasta kjörtímabili. Sjálfstæðismenn virðast þó hafa skipt um skoðun nú nýlega, nema málflutningur borgarstjórnarflokksins hafi verið marklaus áróður. Því að Sjálfstæðisflokkurinn hangir nú í ríkisstjórn með óstarfhæfum stjórnmálaflokki sem er Framsóknarflokkurinn og nú er enn og aftur búið að skipta um hálfa ríkisstjórnina.Við fáum þriðja umhverfisráðherrann á tímabilinu einmitt þegar Sigríður Anna var að vekja athygli fyrir skeleggan málflutning gegn utanvegaakstri, enda er hún greinilega lítt sátt við aumingjaskap formanns síns að fórna henni fyrir samstarfsflokkinn. Í staðinn fáum við Jónínu Bjartmarz sem mun þá máski verða framsóknarforystunni þægur ljár í þúfu. Við fáum þriðja félagsmálaráðherrann en Jón Kristjánsson segist hætta sáttur (hvernig er Jón Kristjánsson þegar hann er ósáttur? eða alveg brjálaður? hefur einhver séð það?) eftir örfáa mánuði í stólnum en áður gegndi Árni Magnússon því embætti. Við fáum fjórða utanríkisráðherrann, Valgerði Sverrisdóttur, sem flýr iðnaðarráðuneytið og meintar morðhótanir sem því fylgja. Hins vegar skýra þessi tíðu ráðherraskipti kannski þá staðreynd að ríkisstjórnin hefur ekki náð markmiðum sínum í því máli sem henni var kærast en það var áframhaldandi herseta Íslands — hvernig eiga Kanarnir að vita við hvern þeir eiga að tala? „No, I was foreign minister yesterday, today it is someone else, wait a minute ...“ Það er samt hægt að orna sér við þá staðreynd að allir eru utanríkisráðherrarnir okkar annálaðir tungumálamenn og heimsborgarar. Við fáum iðnaðarráðherra númer tvö, Jón Sigurðsson Seðlabankastjóra. Ekki hefur neitt heyrst frá honum um þann málaflokk og það er engu líkara en hann sé ekki kominn í ríkisstjórnina vegna þess að hans hafi verið þörf þar heldur lítur út fyrir að þurft hafi að rýma til í Seðlabankanum. Við fáum þriðja forsætisráðherrann, Davíð er kominn í Seðlabankann og Halldór á leiðinni þangað því hann er auðvitað endurskoðandi. Þá geta þeir Davíð sameinast á ný, Davíð fengið að vera aðal eins og í gamla daga þegar allt lék í lyndi og Halldór við hlið hans eins og kletturinn í hafinu. Þeim var ekki skapað að skilja. Flest venjulegt fólk þarf sinn tíma til að setja sig inn í ný störf. Ekki síst þegar störfin eru flókin eins og ráðherrastörf. Kannski eru framsóknarmenn gáfaðri en aðrir og þurfa þess vegna skamman tíma til að setja sig inn í mál en ljóst er að meðallíftími framsóknarráðherranna í embætti er orðinn æði skammur. Ef framsóknarmenn eru ekki gáfaðri en aðrir má ljóst vera að ráðherrarnir eru gagnslausir hálaunamenn sem varla ná að setja sig inn í nokkurt mál en þurfa að treysta á embættismenn og ráðuneytisstjóra. Og þessi skiptisýki virðist vera að breiðast út. Í sveitarfélögunum eru stjórnmálamenn nú iðnir við að skipta með sér bæjarstjórastólum, formennsku í bæjarráðum og öðrum lykilembættum þannig að enginn virðist ætla að sitja lengur en eitt til tvö ár í hverju embætti. Það þætti ekki góð starfsmannavelta í venjulegu fyrirtæki. Erfiðast er þó að skýra það af hverju Sjálfstæðisflokknum fórnar sínum ráðherrum til að Framsóknarflokkurinn leiki lausum hala í ríkisstjórninni. Kannski óttast Sjálfstæðisflokkurinn svo mjög að starfa með öðrum en Framsóknarflokknum að hann þorir ekki annað en að styðja þann fársjúka flokk með ráðum og dáð. Að minnsta kosti er framganga Sjálfstæðisflokksins ekki sérlega reisuleg í þessum handagangi í öskjunni.
kj
|
