Af hornreka hornamönnum 26.10.2006 Um daginn heyrði ég sögu af handknattleiksliði á höfuðborgarsvæðinu sem hugðist styrkja sig fyrir átök vetrarins með leikmanni frá einu fyrrum Sovétríkjanna. Þegar haldið var til hins opinbera til að ganga frá atvinnuleyfi mannsins hér á landi kom hins vegar babb í bátinn. Embættismennirnir sáu öll tormerki á þessari bón – og spurðu “hvort starfið hefði verið auglýst á Evrópska efnahagssvæðinu”.Það er auðvelt að hrista hausinn og skemmta sér við tilhugsunina um íslensk handboltalið sem þurfi að leita að línumönnum eða örvhentum skyttum í Portúgal og Grikklandi áður en leyfi fæst fyrir Hvít-Rússa eða Úkraínumanni. Ætli næsta skref verði ekki að Útlendingastofnun hnippi í stjórnendur Listahátíðar og spyrji hvort nauðsynlegt sé að flytja inn rússneska balletdansara eða kínverska loftfimleikamenn – hvort ekki séu einhverjir belgískir eða sænskir dansarar sem mæli göturnar? En auðvitað er þetta ekkert gamanmál. Það er ekkert sniðugt við það að fólk frá Austur-Evrópu sem starfað hefur hér á landi og lagt sitt af mörkum til samfélagsins, skuli skyndilega lenda í erfiðleikum með að fá framlengingu á dvalar- og atvinnuleyfi. Þannig bárust fregnir af því í sumar að annar handknattleiksmaður frá Austur-Evrópu, sem leikið hefur hér um allnokkurt skeið og er í fullri vinnu, lenti í miklu stappi við kerfið að fá eignkonu sína til landsins – mál sem hefði átt að teljast borðleggjandi. Stífni sú sem fólk frá ríkjum á borð við Úkraínu, Rússlandi, Serbíu og fleiri löndum Austur-Evrópu mætir nú frá kerfinu á sér nokkuð augljósa skýringu. Eftir að vinnumarkaður Evrópska efnahagssvæðisins opnaðist íbúum nýju ESB-landanna, s.s. Póllands, hafa viðbrögð kerfisins verið þau að reyna að “skera niður á móti” með því að leggja stein í götu þeirra sem utan standa. Það versta í máli þessu öllu, er að innflytjendamál – sem ætla má að verði eitt af stærri pólitískum málum næstu ára og jafnvel áratuga, eru hér á landi algjörlega tekin út úr mengi hinnar pólitísku umræðu. Þau eru falin embættismönnum, sem virðast framfylgja stefnu sem hvergi hefur verið rædd opinberlega né samþykkt. Eða leiðréttið mig ef einhver veit betur: hvenær var það samþykkt á Alþingi eða í ríkisstjórn að möguleg fjölgun á pólsku verkafólki ætti að leiða til þess að fólk frá Úkraínu fái síður að starfa hér? Auðvitað er þægilegt fyrir stjórnmálamenn að velta ábyrgðinni í slíkum málum yfir á embættismenn, en á pólitík endilega að vera þægileg? Ef það er raunverulega skoðun íslenskra ráðamanna að handboltaklúbbarnir á höfuðborgarsvæðinu séu betur staddir með Skota eða Hollending í hægra horninu en kattliðugan Serba, væri þá ekki heiðarlegast að þeir segðu það hreint út?
sp
|
