Illa falin kynþáttahyggja Frjálslyndra 8.11.2006 Það hljómar eins og mótsögn þegar Frjálslyndir segjast standa fyrir íhaldssemi í innflytjendamálum, en nýjasta útspil forystunnar ætti ekki að koma neinum á óvart. Það ætti heldur ekki að koma á óvart ef uppskera þeirra verður dræm í vor, því Íslendingar vita betur en flestar aðrar þjóðir hversu kostnaðarsöm efnahagsleg einangrun er fyrir lítið land. Hins vegar kom það þeim sem þetta skrifar verulega á óvart hversu lítilli mótspyrnu málflutningur Frjálslyndra mætti í fjölmiðlum meðal álitsgjafa og stjórnmálamanna.Nær allir fallast á að spurningin sé aðeins um það hvort „erlent vinnuafl“ sé gott eða slæmt fyrir íslensku þjóðina. Hættan sé sú að innfæddir Íslendingar fái ekki vinnu síðar meir vegna þess aðfluttir Íslendingar séu tilbúnir að vinna fyrir lægra kaup. Þannig er umfang umræðunnar snyrtilega takmarkað við þá Íslendinga sem geta rakið ættir sínar til Egils Skallagrímssonar. Aðrir Íslendingar, af slavneskum, rómönskum – svo ekki sé talað um arabískum – uppruna, eru nafnlaust og persónuleikalaust „vinnuafl“. (Orðræðan minnir reyndar óþægilega á þrælahald fyrri alda, þar sem þrælar voru sviptir siðferðilegu gildi með því að einblína á vinnuaflið og hunsa manneskjurnar.) Um leið gleymist að þótt innflytjendur hafi haldið hagvextinum uppi í löndum eins og Bretlandi, Svíþjóð og á Spáni, þá voru helstu rökin fyrir því að hleypa þessum manneskjum inn í löndin ekki af efnahagslegum toga. Innflytjendastefna þessara landa byggðist á því að gefa flóttamönnum og bláfátæku fólki tækifæri til að brauðfæða sig og fjölskyldur sínar. Þegar álitsgjafar og stjórnmálamenn einblína á hagsmuni Íslendinga af norður-evrópskum uppruna er í raun verið að fallast á helstu forsendu þjóðernis- og kynþáttahyggju: Að sumir hópar fólks eigi meira tilkall til sómasamlegs lífs en aðrir. Hitt atriðið sem svokallaðir álitsgjafar virðast ekki hafa séð sérstaka ástæðu til að mótmæla var að Frjálslyndir skuli tala um einn tiltekinn kynþátt sem sérlega varasama og hættulega fyrir íslensku þjóðina. Til að gera þennan hóp sérlega tortryggilegan kallar Jón Magnússon alla múslima „syni Allah“ (sem er álíka fjarstæðukennt og ef hann kallaði sig son Guðs). Til að rökstyðja að múslimar væru í heild sinni hættulegir íslensku þjóðinni tók hann svo dæmi af því að pylsusala hefði einu sinni verið misþyrmt af múslimskum ungmennum fyrir að selja svínkjöt. Það vantaði bara stafina Q.E.D. fyrir aftan til að gefa til kynna að sönnuninni væri lokið. Þeir sem eru nógu hugaðir til að hafa einhvern tímann umgengist múslimska innflytjendur vita hins vegar að hjá þeim er ofstækið almennt ekki meira en hjá íslenskum unglingum sem læra faðirvorið til að tryggja sér dýrar fermingargjafir. Og þau sem taka trúna alvarlega eru varla meira bókstafstrúarfólk en fyrirfinnst í Krossinum og Hvítasunnukirkjunni. Munurinn er bara sá að múslimar hafa annan spámann og eru oftast öðruvísi á litinn. En þegar maður er búinn að ákveða niðurstöðuna fyrirfram er auðvelt að álykta um heila trúarhópa út frá einstökum dæmum. Á þeim grundvelli telja talsmenn Frjálslyndra nú að meina eigi múslimum og aröbum að flytjast til landsins. Að mismuna fólki eftir trú og kynþætti er það sem í daglegu máli nefnist kynþáttahyggja eða rasismi. Þess vegna er ekki hægt að nefna þessa nýju stefnu Frjálslyndra neinu öðru nafni. Á næstu vikum og mánuðum munu talsmenn slíkra viðhorfa reyna að gera muninn á kynþáttahyggju og „skynsamlegri innflytjendastefnu“ nógu óskýran til að hægt sé að tala fyrir hinu fyrra undir nafni þess seinna. Að lokum er það sorglegt við uppgang slíkrar kynþáttahyggju í íslenskum stjórnmálum að líklega kemur hún í veg fyrir að hægt sé að ræða raunveruleg vandamál sem innflytjendur standa frammi fyrir í íslensku þjóðfélagi. Vandamál við aðlögun og hverfamyndun endurspegla nefnilega sjaldnast þvermóðsku innflytjenda við að kynnast öðrum menningarheimum, heldur eru þau vísbending um misskiptingu og fátækt meðal þessa hóps. Tólf innfluttir Pólverjar safnast ekki saman í 3 herbergja íbúð í Breiðholtinu af því að þeir vilji ekki búa nálægt öðrum Íslendingum. Þeir gera það vegna þess að þeir eiga engra annarra kosta völ af efnahagslegum ástæðum. Lausnir á vandamálum innflytjenda felast í því að búa svo um hnútana, t.d. með hækkun lágmarkslauna, að þeir hafi möguleika á að búa innan um aðra Íslendinga og hafi sömu félagslega stöðu í samfélaginu. Víðsvegar um heiminn hafa miðjuflokkar í útrýmingarhættu látið óvinsældir sínar bitna á minnihlutahópum sem ekki geta varist árásum. Það er nefnilega ótrúlega auðvelt að kenna öðrum um allt sem aflaga fer í samfélaginu – helst einhverjum hópi sem sker sig úr vegna húðlitar, kynhneigðar eða tungumálakunnáttu. Þá þarf maður ekki að takast á við vandamálin sem maður ber sjálfur ábyrgð á. Erfiðara er að líta í eigin barm og viðurkenna að innflytjendur virðast bara öðruvísi af því að við erum öðruvísi en þeir.
fd
|
