Glundroði hægrimanna? 25.3.2007 Miðað við allt tal um ný framboð fyrir komandi þingkosningar hefði mátt búast við því að a.m.k. 8 ef ekki 10 framboðslistar yrðu í boði 12. maí. En framboðunum hefur gengið illa að skipuleggja sig og festa sig í sessi þannig að þessa stundina er útlit fyrir að þau verði sex.Nýjasti flokkurinn til að blanda sér í slaginn er hinn svokallaði Íslandsflokkur. Forvígismenn hans komu fram á blaðamannafundi á dögunum og af samsetningu hans má ráða að þungamiðja flokksins er borgarstjórnarflokkur Frjálslynda flokksins í Reykjavík - stuðningsmenn Margrétar Sverrisdóttur sem varð undir í varaformannsslagnum fyrr í vetur. Flokkurinn hefur fengið til liðs við sig nokkra þjóðþekkta einstaklinga sem ekki koma úr Frjálslynda flokknum. Má þar sérstaklega nefna fjölmiðlamanninn Ómar Ragnarsson og Jakob F. Magnússon. Ómar hefur ekki tekið mikinn þátt í pólitík en Jakob á hinn bóginn verið virkur innan Samfylkingarinnar og áður Alþýðuflokks. Nú er spurning hvaða erindi hinn nýi flokkur á við kjósendur og má þar búast við tvennu. Annars vegar að stefnan verði svipuð því sem Frjálslyndi flokkurinn rak á síðasta kjörtímabili áður en hann sameinaðist Nýju afli. Hins vegar að áhersla á umhverfisvernd verði ríkjandi - í samræmi við yfirlýstan boðskap Ómars Ragnarssonar. Kannski er ósanngjarnt að kalla Íslandsflokkinn klofningsframboð úr Frjálslynda flokknum en þó er forsenda flokksins greinilega klofningur þess merka flokks. Að því leyti stendur Íslandsflokkurinn að mörgu leyti vel að vígi miðað við „móðurflokkinn“ því að í röðum hans er sigursælir frambjóðendur úr borgarmálum í Reykjavík. Á hinn bóginn er það varla tæk túlkun að halda því að hér sé fylgi umhverfissinna að klofna því að það er margklofið fyrir. Flestir umhverfissinnar fylgja væntanlega VG að málum og er það ofur eðlilegt miðað við feril flokkanna og afstöðu þeirra til Kárahnjúkavirkjunar. En þó hafa yfirlýstir umhverfissinnar einnig verið í öðrum flokkum, ekki síst Samfylkingunni og Frjálslynda flokknum. Ferill þeirra flokka hefur hins vegar verið blendinn. Tvískinnungsháttur Samfylkingarinnar hefur verið harðlega gagnrýndur og er það maklegt. Á hinn bóginn hefur minna verið farið í saumana á stefnu Frjálslynda flokksins í þessum málaflokki, en hún hefur að mínu mati einnig einkennst af tvískinnungi. Ólafur F. Magnússon var þannig ötull talsmaður húsaverndar, en barðist á hinn bóginn fyrir aukinni hraðbrautavæðingu Reykjavíkur. Forvitnilegt verður að sjá hvort hinn nýi flokkur mun taka upp stefnu Frjálslynda flokksins í vegamálum sem er að bora göng í staðinn fyrir alla hálendisvegi. Kannski eru mestu tíðindin við þetta nýja framboð að aldrei fyrr hefur það gerst í íslenskum stjórnmálum að fleiri flokkar skilgreini sig hægra megin við miðju en á vinstri kantinum. Um Sjálfstæðisflokkinn þarf ekki að fjölyrða og varla um Framsóknarflokkinn heldur, þar sem miðjustefna þess flokks hefur greinilega hægri slagsíðu. En þar að auki hefur Frjálslyndi flokkurinn líka ávallt skilgreint sig sem hægriflokk og sú áhersla hefur aukist eftir sameininguna við Nýtt afl. Hið nýja flokksbrot hefur þegar gefið til kynna að það hyggist höfða til hægrisinnaðra Íslendinga. Óánægðir sjálfstæðismenn eru t.d. yfirlýstur markhópur Ómars Ragnarssonar. Á vinstrikantinum standa einungis Samfylkingin og Vinstrigræn. Er kannski hægt að tala um hægriglundroða í íslenskum stjórnmálum? Það hefðu þótt tíðindi til næsta bæjar fyrir nokkrum árum.
sj
|
