Nýju fötin Framsóknar 11.4.2007 Það vakti athygli fyrir sveitarstjórnarkosningarnar á síðasta ári þegar Framsóknarflokkurinn sá sér ekki lengur fært að nota eigið nafn og merki í auglýsingum sínum. Flokkurinn hét þá „Exbé“ og gamla merkið sást hvergi. Nú er Framsókn enn í vandræðum og hefur tekið upp tvö ný merki á þessu vori, fyrst „90 ára afmælismerkið“ og nú síðast hinn gamla sáðmann Búnaðarbankans í nýjum búningi (sem er kannski viðeigandi minnismerki um það þegar Framsóknarflokkurinn seldi sjálfum sér bankann fyrir nokkrum árum). Og nú heitir flokkurinn bara „Framsókn“, sennilega vegna þess að flokkurinn sjálfur er að deyja út og verða að engu.Því miður skiptir engu máli hvað Framsóknarflokkurinn kallar sig í aðdraganda kosninga. Það er sami flokkurinn og spurði hvorki þing né þjóð þegar hann ákvað að styðja árás Bandaríkjanna í Írak og sami flokkurinn og réðst í Kárahnjúkavirkjun. Gangbrautarkallinn segir reyndar margt um stefnu flokksins – kannski er Framsóknarflokkurinn nú loksins kominn úr öllum dýru fötunum þótt hann viti það ekki sjálfur ennþá. Framsóknarflokkurinn sér ekki að þeir sem vilja halda lífi og limum þurfa stundum að staldra við og bíða á götuljósum. Stefna Framsóknar er að vaða yfir götuna þótt bílarnir þeytist framhjá á fullri ferð og öll viðvörunarljósin skíni skært. Framsókn þjáist af ólæknanlegri blindu fyrir því að bæði efnahagslífið og náttúran hrópa á okkur að bíða um sinn með virkjanaframkvæmdir og stóriðjuuppbyggingu. Efnahagsrökin eru óumdeild: Til að slá á þenslu sem veldur vaxtahækkunum, viðskiptahalla og verðbólgu þarf að bíða með risaframkvæmdir á við stóriðjuuppbyggingu um nokkurra ára skeið. Allir ættu sömuleiðis að geta sameinast um náttúruverndarrökin: Við ættum að bíða með virkjanaáform þar til Rammaáætlun og Náttúruverndaráætlun liggja fyrir. Með öðrum orðum þurfum við fyrst að marka stefnu um það hvaða svæði við hyggjumst nýta og hvaða svæði við viljum vernda áður en teknar eru ákvarðanir um frekari virkjanir. Það er mikilvægt að átta sig á því að baráttan stendur ekki á milli þeirra sem vilja virkja og þeirra sem vilja það ekki, heldur milli þeirra sem vilja takmarka virkjanir við ákveðin nýtingarsvæði og þeirra sem vilja virkja blint án heildarsýnar yfir nýtingu og náttúruvernd. Nýjasti frasi framsóknarmanna, að stjórnarandstöðuflokkarnir vilji „stoppa“ allt hlýtur að vera sá yfirborðskenndasti sem flokkurinn hefur þurft að taka upp. Allt er hey í harðindum hjá flokki sem er greinilega að svelta til dauða. Ætli áróðursmeistarar Framsóknar hefðu notað sama orðalag ef umræðan snerist ekki um að stoppa frekari stóriðjuáform heldur að stoppa vændi, misskiptingu, fátækt, stríðsrekstur og önnur samfélagsmein? Sami örvæntingarbragurinn er á því þegar sagt er að „eitthvað annað“ sé eina svar náttúruverndarsinna við því hvaða atvinnustarfsemi kæmi í stað stóriðju. Svarið er auðvitað að „eitthvað annað“ er það sama og allt annað: Það er öll atvinnustarfsemi landsins – og nýsköpunin. Með því að hafna stóriðjustefnunni og efla frekar samgöngur og fjarskipti á landsbyggðinni gefum við fólki tækifæri á að hlúa að öllum hinum atvinnugreinunum sem til staðar eru og geta vaxið. Stóriðjustefnan hefur hækkað vexti, aukið verðbólgu og hækkað gengi og þar með gert mörgum fyrirtækjum ókleift að starfa hérlendis. Með því að hafna stóriðjustefnunni erum við því að efla alla aðra atvinnustarfsemi í landinu. Með því að skipta út græna gangbrautarkarlinum fyrir þann rauða í stóriðjustefnunni erum við um leið að tryggja að það slokkni á rauða ljósinu hjá öðrum atvinnugreinum og það græna kvikni aftur eftir allt of langa bið.
fd
|
