|
Halda rökin? — II. Hluti 5.2.2003 Þrátt fyrir þá vinnu og orku sem farið hefur í að réttlæta árásarstríð af hálfu Vesturvelda hafa rökin ekki fundist. Þegar þau skortir er gripið til sögulegs samjöfnuðar af öðru tagi, hver hefur t.d. ekki heyrt þessu og hinum þjóðhöfðingjanum líkt við Hitler, bara vegna þess að hann fellur ekki Bandaríkjastjórn í skap. Hitlerslíkingin hefur þó tæplega skotið upp kollinum þegar verið er að ræða um fyrirhugaða árás á Írak enda er hinn sögulegi samanburður ekkert sérstaklega þægilegur í því tilviki. Heimsvaldastefna Hitlers minnir nefnilega fremur á atferli þeirra Bush og Blairs en nokkuð sem Saddam Hussein hefur tekið upp á undanfarinn áratug. Þess vegna er nú skyndilega bannað að tala um Adolf karlinn, þótt nafn hans skjóti yfirleitt upp kollinum af öllum mögulegum og ómögulegum tilefnum þegar réttlæta skal stríð.Undanfarnar vikur ber á hinn bóginn meira á því að höfðað sé til vorkunnsemi og samúðar með almenningi í Írak. Hann þjáist undir stjórn Saddams Husseins og með loftárásum á Íraka sé a.m.k. verið að „gera eitthvað“ fyrir þá. Nú er vandséð hvers vegna það á að vera Írökum til stórfelldra hagsbóta að ráðist verði á landið og þúsundir eða jafnvel hundruðir þúsunda fólks láti lífið. Sem fyrr ætla nefnilega hinar hugdjörfu bjargvættir ekki að hætta lífi eigin hermanna í slíkum hernaði fyrr en búið er að láta sprengjum rigna yfir almenna borgara og leggja líf þeirra í rúst. Um slíkt er auðvelt hægt að ræða af kaldlyndi og yfirvegun við skrifborð í fjarlægu landi. Þeir Írakar sem kunna að lifa af þau átök eiga svo að njóta þeirra gæða að búa við hernám og leppstjórn Bandaríkjanna og Breta. Að sjálfsögðu ætla Vesturveldin að gera Írökum þann greiða að sjá um olíuvinnslu – og sölu fyrst í stað, enda er þessu „frelsisstríði“ ekki ætlað að koma auðlindum landsins í hendur almennings. Allt á þetta að vera betra en ógnarstjórn Saddams Husseins. Hún á víst að vera svo slæm að fjöldi Íraka sé betur kominn dauður en lifandi undir henni. Hér má þó ekki gleyma því að stjórnarfar í Írak er langt í frá „ósambærilegt“ við einræðisstjórnir í ýmsum öðrum ríkjum. Og svo vill til að mörg þessi ríki eru bandalagsríki Vesturveldanna og jafnvel mikilvægir viðskiptafélagar. Nú má spyrja sig: Hvort ætli það sé auðveldara að hafa áhrif á stjórnarstefnu í bandalagsríki eða ríki þar sem hataður óvinur er við völd? Ekki síst ef svo vill til að vestrænar ríkisstjórnir reynist styrkja bandalagsríkið fjárhagslega og selja því vopn, eins og fjölmörg dæmi eru um. Er svarið ekki augljóst? Hvers eru Vesturveldin ennþá að selja bandalagsþjóð sinni í Atlantshafsbandalaginu, Tyrklandi, vopn til berjast við kúrdneska uppreisnarmenn, í stríði sem kostað hefur yfir 35.000 mannslíf undanfarin 20 ár. Hvers vegna höfum við ekki beitt Tyrki þrýstingi til að fallast á sjálfstæðiskröfur Kúrda, fyrst við erum tilbúin að fara í blóðugt stríð við Írak í nafni þessarar ofsóttu fjallaþjóðar? Í framhaldinu má svo spyrja: Ef manni er virkilega annt um fólk sem þjáist út af illu stjórnarfari, hvar byrjar maður á að bæta stjórnarfarið? Í ríki sem hægt er að beita „vinsamlegum þrýstingi“ eða jafnvel tengja fjárhagsaðstoð við umbætur á stjórnarfari? Eða í ríki sem þarf fyrst að heyja stríð við, sem mun kosta ótal mannslíf og erfiðleika fyrir þá sem á að „frelsa“? Við slíkum „rökum“ er aðeins eitt svar: Jú, reynum að bæta stjórnarfarið í heiminum! Hættum t.d. að selja einræðisherrum sem kúga þjóð sína vopn! Lokum verksmiðjum í Bandaríkjunum og Bretlandi og fækkum störfum við þennan ógeðfellda iðnað! Þetta getum við gert og þetta eigum við að gera, áður en við kjósum að fara í stríð. Ef eitthvað er að marka umhyggjuna fyrir vesalings fólkinu sem þjáist undan einræðisherrum. Hvernig geta þeir sem réttlæta blóðugar árásir á Íraka vegna bágs stjórnarfars staðið gegn slíkri kröfu? Er það ekki hreinræktuð hræsni? Eða eru rökin um illt stjórnarfar ekki raunveruleg forsenda heldur skálkaskjól fyrir stríði?
sj
|
