|
Tvær konur í Hæstarétti 10.2.2001 Það er fagnaðarefni fyrir jafnréttissinna að nú skuli tvær konur sitja í Hæstarétti. Það er velþekkt í jafnréttissögunni að þó að ein kona hafi rofið múrinn og ein komist að, t.d. í ríkisstjórn eða í hæstarétti, tekur við annar múr. Eðlilegt þykir að ein kona fái að vera með en fráleitt þykir að þær séu tvær. Kona varð fyrst ráðherra á Íslandi árið 1970 en það var ekki fyrr en árið 1999 að konur í ríkisstjórn urðu fleiri en ein í senn.Ýmsum þykir allt þetta tal um konur og karla vera hálfgert nöldur. Jafnréttið sé komið á og nú sé málið að velja hæfasta einstaklinginn. En ekki er þetta svo einfalt. Það hefur nefnilega verið vitlaust gefið í samfélaginu, það hefur allt verið á forsendum karla og konur hafa ekki getað keppt um störf til jafns við þá. Fyrsta skrefið að raunverulegu jafnrétti er að viðurkenna misréttið og takast á við það hvern einasta dag. Þar með er ekki sagt að alltaf skuli ráða konu frekar en karl. Á hinn bóginn verða menn að átta sig á því að gildismat þeirra og hugmyndir um hæfi eru mótaðar af veruleikasýn þar sem karlar eru undantekningalaust hærra metnir. Karlinn og konan eru ekki jöfn í augum þeirra sem hafa alist upp í misréttissamfélagi, jafnvel stækustu femínistar eru mótaðir af karllægu gildismati samfélagsins. Það er ástæða til að óska Ingibjörgu Benediktsdóttur til hamingju með að hafa rofið þennan misréttismúr. Lokatakmarkið hlýtur auðvitað að vera að álíka margar konur og karlar séu í hæstarétti og að því ber að stefna á sem flestum sviðum samfélagsins. Jafnrétti er ekki náð fyrr en konur skipa æðstu embætti samfélagsins til jafns við karla og enn er langt í það hér á landi þó að mikið hafi miðað undanfarin ár. Og það er aðeins ein tegund jafnréttis. Ágæt kona sagði einu sinni að jafnréttisbaráttan væri frelsisstríð og þeim lyki aldrei. Jafnrétti kynjanna á auðvitað að haldast í hendur við jöfnuð á öllum sviðum. Öllu misrétti í samfélaginu þarf að útrýma og ástæða er til að fagna hverju skrefi í þá átt, þó að lítið sé.
áj
|
