|
Mismunun í uppsiglingu 7.3.2001 Það var djörf ákvörðun hjá ríkisstjórn Íslands að viðurkenna sjálfstæði Litháen á sínum tíma og óneitanlega ruddi hún brautina fyrir önnur ríki að gera slíkt hið sama. Í kjölfarið urðu Eistland og Lettland einnig sjálfstæð ríki og öðluðust viðurkenningu á alþjóðavettvangi. Íslendingar voru um tíma býsna stoltir af þessu frumkvæði sínu og víst er að oft er þeim tekið með kostum og kynjum í Eystrasaltslöndunum fyrir það eitt að vera Íslendingar.Á hinn bóginn voru það mörgum vonbrigði hvernig Lettar beittu nýfengnu frelsi til að ráða sínum málum sjálfir. Árið 1990 var það fest í lög að ekki skyldi veita fólki ríkisborgararétt í Lettlandi nema það talaði lettnesku. Þar með var gríðarstór rússneskur minnihluti í landinu orðinn réttindalaus. Fimm árum síðar komst mannréttindanefnd Sameinuðu þjóðanna að þeirri niðurstöðu að þetta lagaákvæði Letta bryti í bága við alþjóðlega mannréttindasáttmála. Í frumvarpi til laga um útlendinga sem Sólveig Pétursdóttir, dómsmálaráðherra, hefur lagt fram á Alþingi er námskeið í íslensku gert að skilyrði fyrir búsetuleyfi á Íslandi. Jafnframt á ráðherra að setja reglugerð um tilhögun og framkvæmd námskeiðsins og hugsanlegt gjald fyrir námið. Í athugasemd við þessa grein frumvarpsins segir að markmiðið sé að auðvelda viðkomandi að aðlagast íslensku þjóðfélagi og því næst einfaldlega: „Eðlilegt er að gera kröfu til þess að sá sem leitar eftir búsetuleyfi hafi lokið slíku námskeiði.“ Þessi frumvarpsgrein er vægast sagt einkennileg enda felur hún í sér augljósa mismunun þó ekki séu gerðar neinar kröfur um námsárangur öfugt við það sem ungliðahreyfing Sjálfstæðisflokksins á Akureyri taldi nauðsynlegt. Og þar á ofan geta aðstæður fólks hæglega verið þannig að það geti ekki sótt slík námskeið, til dæmis hjá þeim sem komnir eru á efri ár, eins og Toshiki Toma, prestur innflytjenda á biskupsstofu, benti á í Speglinum á Rás 2 föstudagskvöldið 2. mars sl. Jafnframt mætti spyrja hvort ríkisstjórnin ætli að tryggja útlendingum framfærslu þannig að þeir geti komist frá vinnu til að sækja þessi skyldunámskeið. Þegar Íslendingar fluttust í stórum stíl til Ameríku á ofanverðri 19. öld og fram undir fyrra stríð áttu þeir iðulega erfitt með að fóta sig í nýju landi. Þeir sættu alls kyns mismunun og áttu víða undir högg að sækja. Eitt af því sem Íslendingum í Vesturheimi sveið hvað sárast var þegar þeir fengu helmingi lægra kaup en aðrir fyrir það eitt að kunna ekki ensku. Þá voru Íslendingar fátæk þjóð og fjöldi landsmanna flutti vestur í leit að betra lífi. Nú hefur þetta snúist við, Íslendingar eru með ríkustu þjóðum veraldar og fátækt fólk frá öðrum löndum sækir hingað í auknum mæli í von um betri framtíð. Ráðherrar og stjórnarþingmenn ættu að velta fyrir sér hvort þeir vilji skipa sér á bekk með þeim, sem sviptu rússneska minnihlutann í Lettlandi borgarlegum réttindum, og þeim, sem hýrudrógu íslenska vesturfara og aðra innflytjendur fyrir það að kunna ekki ensku, áður en þeir samþykkja þetta frumvarp á Alþingi.
sh
|
