|
Blóðþorsti bandaríska réttarkerfisins 30.10.2002 Þegar búið var að handtaka leyniskytturnar í Bandaríkjunum hóf réttarkerfið störf. Í ljós hefur komið að eina áhugamál þess er að hægt sé að lífláta hina seku. Þetta gengur svo langt að leitað hefur verið að leiðum til að hægt væri að taka 17 ára afbrotamenn af lífi. Rétta þarf í ríki sem leyfir að 17 ára unglingar séu teknir af lífi og frá þessu öllu er sagt í íslenskum fjölmiðlum eins og ekkert sé sjálfsagðara.Eðlilega hafa margir Íslendingar tekið þátt í að mótmæla mannréttindabrotum Kínastjórnar. Meðal afreka hennar er að taka glæpamenn af lífi fyrir hvers konar sakir og jafnvel tugum saman á íþróttavöllum. Af þeirri ástæðu einni er lítt hugnanlegt að íslensk stjórnvöld skuli kappkosta að eiga vinsamleg samskipti við Kínastjórn. En hvað gætu þau svosem sagt í ljósi þess að þau vilja hafa hér herbækistöð ríkisstjórnar sem hefur stríð sem eitt helsta áhugamál sitt? Það er sérkennilegt að íslensk stjórnvöld skuli aldrei segja eitt orð um ástand mannréttinda í Bandaríkjunum. En kannski ekki óvænt í ljósi þess að helstu Íhaldspennar Íslands skamma nú Svía fyrir að virða mannréttindi of mikils og kalla þá öllum illum nöfnum sem finnst það athugavert að mönnum sé haldið mánuðum saman í fangelsi án ákæru (jafnvel tíræðum öldungum, ef marka má Morgunblaðið). „En þetta er glæpamenn,“ sögðu allir Þjóðverjarnir sem vildu ekki trúa því versta á Hitler á sínum tíma. Nákvæmlega sama hugarfar er á bak við hugmyndir Bushdýrkenda allra landa um að veiti eigi Bandaríkjastjórn undanþágu frá því að virða mannréttindi í nafni „stríðs“. En það eru ekki aðeins nýjustu afrek Bushstjórnarinnar á mannréttindasviðinu sem gera Bandaríkin að vafasamri vinaþjóð. Bandarískt samfélag einkennist af ómannúðlegum ójöfnuði þar sem hluti íbúanna lifir við sult og seyru og nýtur ekki eðlilegrar lágmarksþjónustu samfélagsins. Þar að auki er bandaríska réttarkerfið grimmdarlegt og ómannúðlegt. Víða eru menn þar dæmdir í 25 ára fangelsi fyrir smávægilegustu afbrot. Bandarísk fangelsi eru mörg hver fádæma viðbjóðsleg. Og síðast en ekki síst fer aftökum í Bandaríkjunum stöðugt fjölgandi og því miður er alls ekki sjaldgæft að unglingar séu dæmdir þar til dauða. Hvergi þar sem raunverulegt lýðræði ríkir gæti komið til mála að taka af lífi 17 ára ungling sem hefði fylgt fertugum hermanni í manndrápsherferð. Í Evrópuríkjum væri óhugsandi að rætt væri um dauðadóm í slíku tilviki. En í Bandaríkjunum er hugarfarið annað. Þar þykja aftökur sjálfsagðar. Þær eiga væntanlega að hafa „fyrirbyggjandi áhrif“ á aðra glæpamenn. Ekki gengur það þó betur en svo að hvergi í heiminum er önnur eins morðalda og í Bandaríkjunum. Manndráp hins opinbera eru þar bara viðbót á kúfinn. Ef íslenskt stjórnvöld tækju nokkuð alvarlega sem þau tala um mannréttindi á hátíðastundum væru þau að sjálfsögðu fyrir löngu búið að ræða þetta óárán í réttarkerfinu við þessa „mestu og bestu vinaþjóð okkar“, eins og það heitir stundum. Það er ekki nóg að senda prúðklædda sendimenn til Tjetjeníu og Kosovo að tala um mannréttindi. Við eigum ekki að gera minni kröfur til þeirra þjóða sem við eigum vinsamleg samskipti við.
áj
|
