|
Þú hreyktir þér á stalli ... 7.4.2001 Árið 1988 vann George Bush eldri auðveldan sigur á Dukakis, frambjóðanda demókrata, í kosningum til embættis Bandaríkjaforseta. Kosningabaráttan þótti bragðdauf, en meðal þess sem þó bar til tíðinda var þegar sá gamli skarfur Bentsen, varaforsetaefni Dukakis, niðurlægði Dan Quayle, varaforsetaefni Bush. Í sjónvarpskappræðum þeirra á milli hafði Quayle borið saman feril sinn og Johns F. Kennedy og komist að þeirri niðurstöðu að þeir væru sláandi líkir. Bentsen svaraði með hægð, sagðist hafa verið góður vinur Kennedys forseta og benti andstæðingi sínum á að hann myndi seint komast með tærnar þar sem Kennedy hafði hælana.Ekki er laust við að orð Bentsens gamla komi upp í hugann við lestur greina sem á undanförnum vikum hafa birst á vefsvæðinu Striki og vefritunum Kreml og Maddömunni. Þar hafa ýmis þeirra vefrita og heimasíðna sem haldið er úti um þessar mundir verið borin saman við dagblöð á borð við Þjóðviljann og Tímann. Telja greinarhöfundar samanburðinn harla góðan og kalla jafnvel stjórnmálafræðiprófessora úr Háskóla Íslands til vitnis um það. „Hér syndum við fiskarnir,“sögðu hornsílin! Dan Quayle var enginn Kennedy, jafnvel þótt hann tyllti sér á tá. Allir gerðu sér grein fyrir því og jafnvel hann sjálfur. Á sama hátt er fráleitt að bera Kreml, Maddömuna eða Múrinn saman við alvöru dagblöð sem unnin eru af fagmönnum og gefin út í stóru upplagi. Það þarf ekki annað en að bera eintak af Þjóðviljanum, valið af handahófi, saman við greinarstubba þessa vefrits til að sjá hverjir voru karlar í krapinu og hverjir snáðar í snjónum. „Berin eru súr,“ sagði refurinn í sögu Esóps, eftir að hafa árangurslaust reynt að næla sér í þau. Sama viðhorf einkennir nú um stundir marga íslenska miðju- og vinstrimenn, sem gefist hafa upp á að halda úti öflugu blaði eða blöðum í samkeppni við hægripressuna. Í stað þess að viðurkenna mistök sín, þá hallmæla þeir „flokksblöðum“ og láta eins og gjaldþrot Þjóðviljans, Alþýðublaðsins og Tímans hafi verið hið mesta happ. Í minningunni draga þeir svo upp þá mynd af þessum blöðum að þeim hafi verið stýrt af flokksþrælum sem suðu fréttir og leiðara upp úr stefnuskrám og flokksályktunum, að þar hafi ekkert rúm verið fyrir sjálfstæðar skoðanir eða gagnrýna hugsun. Þessar kenningar eru í hróplegri mótsögn við raunveruleikann. Þessi blöð, og þá sérstaklega Þjóðviljinn, voru um áratuga skeið vettvangur góðrar blaðamennsku. Vissulega fylgdu þau í megindráttum pólitískum línum, ekki síður en Morgunblaðið, DV og aðrir fjölmiðlar. Við það er ekkert að athuga. Blað sem fjallar um þjóðmál getur eðli málsins samkvæmt ekki komist hjá því að vera pólitískt. Umfjöllun þess hlýtur ætíð að mótast af pólitískum skoðunum ritstjóra þess, blaðamanna, eigenda og síðast en ekki síst lesenda. Í öllum þeim löndum sem Íslendingum er tamt að bera sig saman við, tíðkast það að greina dagblöð eftir pólitískri afstöðu þeirra. Sum blöð eru íhaldssöm í skrifum sínum, enda einkum lesin af þeim hluta þjóðarinnar sem aðhyllist íhaldssamar skoðanir. Önnur eru frjálslyndari, umhverfisverndarsinnaðri, hallari undir sósíalisma o.s.frv. o.s.frv. Eðlilegt þykir að blöðin lýsi yfir stuðningi við einstaka flokka eða frambjóðendur í aðdraganda kosninga, til að mynda var það talið síðasti naglinn í líkkistu breskra íhaldsmanna fyrir þingkosningarnar 1997 þegar dagblaðið The Sun lýsti á forsíðu yfir stuðningi við Tony Blair. Að halda því fram að íslensk vinstrihreyfing sé betur komin án blaða á borð við Þjóðviljann og Alþýðublaðið er því hrein öfugmæli. Þvert á móti ætti það að vera eitt brýnasta verkefni félagshyggjufólks hérlendis að koma sér upp öflugu málgagni, til að draga úr ægivaldi Morgunblaðsins í þjóðmálaumræðunni. Vissulega væri það skemmtilegt ef aðstandendur þessa vefrits hefðu fullar hendur fjár, gætu fest kaup á prentvélum, ráðið blaðamenn og helgað sig útgáfu dagblaðsins Múrsins – en slíkt er hrein fjarstæða. Það er óskandi að pistlar þeir sem birtast á þessum vettvangi megni að ýta við einhverjum og nái þannig að leggja pínulítið lóð á vogarskálarnar í baráttunni fyrir betra samfélagi. En stærilæti á borð við þau að líkja slíku framtaki við útgáfu metnaðarfulls dagblaðs minna helst á Litla-Kláus hrópandi „hott, hott – allir mínir hestar,“ í ævintýri H.C. Andersens.
sp
|
