|
Fé án hirðis 25.9.2003 Enn einu sinni mætti Pétur Blöndal í Sjónvarpið um daginn og ræddi um „fé án hirðis“, í þetta sinn þegar hann var að mæra það að ríkisbankarnir skuli hafa verið seldir. Þetta er farið að vera reglulegur viðburður og ekki vantar að menn taki undir með Pétri. Hann er svo sannarlega fulltrúi ríkjandi trúarbragða í Íslandi nútímans.Látum nú vera að bankarnir hafa verið seldir. Það er í sjálfu sér ekkert grundvallaratriði að bankar séu í ríkiseign, fremur ill nauðsyn í litlu landi þar sem fátt er um fjársterka menn sem ráða við að eiga banka. Fyrir utan auðvitað hræðsluna við fákeppni sem íslenskir „frjálshyggjumenn“ eru raunar einstaklega lausir við miðað við t.d. ameríska kollega þeirra. Þeir virðast stundum býsna hálfvolgir í trúnni, a.m.k. þegar kemur að einhverju sem kemur fjársterkum Íslendingum illa. Öllu verra er hvernig Pétur og aðrir sem eru hlynntir einkavæðingu bankanna eru stöðugt að ata auri allt það fólk sem vann í íslensku bankakerfi seinustu 40 ár fyrir einkavæðingu, þegar sterkustu bankarnir voru í ríkiseigu. Gleðinni yfir hlutafélagavæðingu fylgja nefnilega alltaf yfirlýsingar um pólitíska spillingu og yfirlýsingar um að „menn fari betur með eigin fé en annarra“. Pétur og aðrir sanntrúaðir „frjálshyggju“-postular eru kannski svo blindir að þeir trúa þessu í raun og veru. Þar með eru þeir að halda því fram að allir þeir sem stjórnuðu bönkum og unnu í bönkum hafi unnið verk sitt illa. Verið hirðulausir vegna þess að þeir áttu ekki fjármagnið sjálfur. Þetta er býsna stór fullyrðing og kemur engan veginn heim við mína reynslu og fjölmargra annarra. Það er nefnilega fullt af fólki sem gætir fjár annarra af stakri trúmennsku og það er líka til fólk sem gætir fjár annarra betur en eigin fjár, þótt ótrúlegt megi kannski virðast. Skaplyndi mannanna er nefnilega miklu flóknara en bókstafstrú Péturs Blöndal og annarra íslenskra „frjálshyggju“-postula leyfir. En eins og slíkra manna er háttur er augunum einfaldlega lokað fyrir öllu sem ekki samræmist kreddunum. Raunar er ótrúlegt hversu lengi íslenskir ríkisstarfsmenn ætla að sitja undir stöðugum brigslum og leti og ómennsku frá Sjálfstæðismönnum allra flokka. Sú var tíð að ríkisstarfsmenn nutu virðingar, litið var á þá sem fólk sem var treyst. Núna hafa „frjálshyggju“-postularnir atað þá auri áratugum saman og uppnefnt þannig að fólk er farið að trúa því að ríkisstarfsmenn vinni allir með hangandi vinnu og sinni ekki störfum sínum vegna þess að þeir eiga ekki sjálfir stofnunina sem þeir vinna við. En þannig er það bara alls ekki. Það vita allir sem hafa unnið á lágum launum á ríkisstofnun og fylgst með reyndu starfsfólki sem lagði allt kapp á að þjónusta almenning þrátt fyrir að fyrir það fengjust hvorki gjafir né þakkir. Hjal Péturs Blöndal um fé án hirðis er kannski ágætis kenning. Kannski á hún stundum við. En það gildir um hana eins og aðrar kenningar um mannfélagið að það eru fjölmörg dæmi sem sanna hið gagnstæða. Þess vegna er þreytandi að hlusta stöðugt á illmælgi talsmanna þeirra sjónarmiða sem eru efst á baugi nákvæmlega núna hallmæla fortíðinni jafn innilega og íslenskir Sjálfstæðismenn gera alltaf. Þeir láta stöðugt eins og allt samfélagið hafi verið samsafn gerspilltra embættismanna áður en Davíð helgi kom og bjargaði öllu. En þannig var það ekki heldur var íslenskt samfélag heiðarlegt og að mestu laust við spillingu. Þar var fjöldi manns sem vann vinnuna sína í friði og ró, án þess að græða svo mikið sem eina krónu. Já, því miður fyrir lífsspeki Péturs Blöndals, þá er það stundum þannig að fé án hirðis dafnar bara ágætlega.
áj
|
